Dünya üzerinde her insanın dileği bir anda zengin olabilmek yada en kısa yoldan hayatını güvence altına alabilmektir.Zenginliğe giden en kestirme yol günümüzde halk arasında ‘Ya topçu ol, ya da popçu’derler.Ancak bu çok yanlış bir tespittir. O işlerde bile bir yetenek,bir alın teri vardır.Öyle bir meslek var ki zenginliğin en kestirme yoluna sahiptir.  

Zengin olmak için öncelikle en kestirme yolu görmek gerekir.İlk önce bir fabrikada işçi olarak işe başlanır.  Ardından hız kesmeden sendikaya üye olunur.Sonra başkanlık için yollar aranır öyle ki başkanlık demek zenginlik demektir. Anahtar sözcük işte bu dur. Ülkemizde en kestirme yol ‘ Sendika’dır.   Onların amacı dediklerine göre işçilerin kendi hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek üzere oluşturdukları, örgütlendikleri sınıfsal ve toplumsal örgütler olarak belirleyen kurum olmaktır     Ülkemizde sayıları çoktur.Son aylarda onların karıştığı skandalları herkes gördü. İşin en acı tarafı ise sırtlarından para kazandıkları işçileri unutmuş olmalarıdır. Ülkenin en çok üyesine sahip 2 sendikasına bakalım. Her ikisinde ortak olan yön başkanlarının aşırı bir şekilde zengin olmasıdır.Bu kulağa belki normal bir şey gibi gelebilir. Diyebiliriz ki bu ülkede kimler zengin olmadı ki ? Evet oldular ancak bu olanların foyaları meydana çıktı.Halktan çaldıklarını ellerinden aldılar.Fakat bu sendika başkanlarına ne diyelim ? [sözde]  Yaptıkları iş işçilerin çıkarlarını gözetmek,onların avukatlığını yapmaktır. Ortada asıl olan işveren ile yapılan bir danışıklı dövüştür.  Her yıl sözleşme zamanı işverenle tartışılır işçiye en yüksek zam oranı istenir,onlara sosyal haklar sağlanır,bu hakların devamlılığı gözetilir falan filan… Hikayenin göz boyayan kısmının ardında ise zengin olan ağalar vardır.  Başkanlık yaptıkları organı yıllardır bırakmayan çevresine hep kendi köylüsünü koyan ,kendine yakın olanı gözeten bir başkanlık ve öyle bir başkanlık ki milyon dolarlık servete sahip olsun. Neymiş efendim haklar gözetiliyor. Her ay işçinin bir günlük yada bir buçuk günlük yevmiyesi sendikaya kesilir. Bu bazı işletmelerde o kadar çok yüksek rakamlara ulaşır ki aklı almaz insanın. Bu paralarla ne yapılır deriz hemen ? Cevap hazırdır.Sendika çalışanlarının maaşı ödenir,çalışanlar için oteller,dinlenme tesisleri yaptırılır…. Evet yaptırılır ama yaptırılan otelleri normal bir işçi kaç kez ziyaret etmiştir ya da şöyle sormalıyım tanıdık olmayanlar dışında kaç tane işçi buralarda misafir edilmiştir?. Bazen öyle hadiseler olmuştur ki işçi üye olduğu sendika kapısından içeri giremez.  Başkanın tanıdıkları, köylüsü hısım akrabası yolu kapamıştır çünkü. Geçen aylarda bu konuda iki ağa hakkında bir mal varlığı ortaya çıkarıldı. İnsanın işçi emeğini bu kadar genişlikle yiyebilmesine hayret ettim doğrusu.Sen nasıl bir insansın ki muhterem zaat(!) günde 8 saat ayda ortalama 160 saat ter döken işçinin hakkını sen gerile gerile yersin (!). Bırak kendin yedin bunu bu işlerle alakası olmayan eşine dostuna peşkeş çekersin. Bu şu demektir akrabalarım,dostalarım buyurun ben yemekle bitiremedim sizde gelin. Sendikaların devlet kontrolü altına alınması ve denetlenmesi şarttır. İşçinin emeği bu kadar ucuz olmamalıdır.Sendika elbette görevini yerine getirmeli ancak bu kadar suistimal etmek insanoğluna yakışmaz.Anayasamızda sendikayla ilgili bir madde düzenlemesi gerektiği ortadadır,işin sorumlu kişileri elbette ki bunu görüyor ve milyon dolarlık ağaların arkasını aramaya başlıyordur temennisinde bulunuyorum.   Birileri çıkıp ‘ Ağam sen bunları nerden buldun,nereye harcıyorsun,nasıl harcıyorsun,niye harcıyorsun ‘desin.  O zaman işçinin alnından akan terin hakkı ödenmiş olur, aksi halde bu işleri yapan da onları yapana göz yumanda iflah olmaz, iflah olmasın da !!!!