Oturdukları koltuklardan palamut gibi iri laflar eden, mülki amirden çok taraftar ruhu sergileyen, güçlerini yasalardan ziyade polisin muharebe kabiliyetinden alan, ideolojileri gereği emek karşıtı olduklarından 1 Mayıs'ta işçilerin Taksim'de kutlama yapmalarını “kalelerine atılmış bir gol” olarak görenlere diyeceğim korkacak bir durumun olmadığı yönünde…

Milyonlarca işçi, memur, emekli, esnek ve kayıt dışı çalışanlar ve hatta işsizler bile bu bir günde bir araya gelecek, bu tatil evde yatma günü değil meydanlarda gerçek bayram organizasyonuyla kutlanma günüdür diyecek.

1 Mayıs sabahı babalar çocuklarının elinden tutarak alın terinin kutsallığını öğretmek için meydanlara koşacak, böylece marjinal gruplar meydanları boş bulamayacağından eskiden korkarak televizyon ekranlarından gördüğümüz vurdulu kırdılı görüntüler tarihe karışmış olacak. Neşe içinde kol kola halayların çekildiği mutluluk görüntüleri ekranlara yansıyacak, hatta öyle güzel organizasyonlar düzenlenecek ki bir günlük tatile sığmayacak, coşku bir haftaya yayılacak.

Sonrada TBMM Mayısın ilk haftasını Emekçiler Haftası ilan edecek. Bu bir hafta boyunca kültürel ve sosyal aktiviteler yapılacak, sendikalar konferanslar düzenleyecek. Çalışanların ekonomik, sosyal ve sendikal sorunlarının ele alındığı geniş kapsamlı çoğulcu katılımcı toplantılar yapılacak. Sendikal örgütler birbirleriyle yarışacak, yeni projeler açıklanacak, çalışanlarının mutluluğu ve refahı için yeni açılımlar yapılacak.

Emek ve dayanışma sadece iş aş para için değil, yapılan işin kalitesi, iş güvenliği ve iş istihdamının da artırılması için neler yapılması hususunda beyin fırtınaları düzenlenecek. Çalışanların ’’sözde değil özde’’ olan haklarının ele alındığı geniş oturumlar düzenlenecek, işçi işveren arasındaki belirlenen ücret belirleme komisyonlarının alt yapısı bu konferanslarda tartışılacak.

Bu bayram, alın terinin hatırlandığı, İşçi ve Memurların kaynaştığı gün olacak.

Bu bayram, İşçi ve İşverenin kol kola halaylar eşliğinde çekilmiş fotoğrafları olacak.

Ütopya gibi görünse de görmek istediğimiz özlenen tablo böyle…

Halkların kazanacağı belki meçhul. Ama hafızaları zehir. Yani bir halk kendine yapılan iyiliği de yapılan kötülüğü de unutmaz. Hele de o Millet en büyük tecrübelerinde acıyla sınanmışlarsa…