Şimdi ne oluyor bize demeliyiz yoksa çok az zaman sonra yazık oldu bize diyebiliriz.

Dünkü yazının son cümlesiydi. Ve bu gün maalesef yazık oldu onca gence. Anlatamadık derdimizi dinletemedik kimseye belki dinlemesi gerekenler kulaklarını kapatmışlardı sonuna kadar. Kimse benden bu işin askeri ve siyasi boyutunu eleştiren bir yazı beklemesin bunlar daha sonra konuşulacak konular. Bu gün bahsetmemiz gereken konu insan ölümlerini nasıl durdurabiliriz. Pkk içinde bile "yeter artık" diyen insanlar varken ve herkes bu silahların,bu kardeş kanlarının durması gerektiğini söylerken bu bombalar hala neden patlıyor? Herkes kan akmasından şikayetçi ama kimse bu olayların nasıl durması gerektiği üzerine yorum yapmıyor. Genelkurmay Başkanı İlker BAŞBUĞ göreve geldiğinde hepimiz ilk açıklamasını hatırlıyoruz."Sadece silahla olmaz.Ekonomik ve siyasi tedbirlerde alınmalı." Bu Genelkurmay Başkanı bizim için şanstır.Bizim için yani bu davanın bitmesi gerektiğini hisseden,ölümlerden canı yanan,şehitlerine herkesten fazla ağlayan insanlar için. Anaları düşünüyorum "vah mala mine*" diyenleri "vay benim başıma" diyenleri, "edi bese**" diyenleri "yeter artık diyenleri. Hangi dilde ağladığı önemli mi insanın, ten renkleri, göz renkleri farklı olabilir ama gözyaşının rengi hep aynıdır. İnsani yönden bakmaya çalışan ne kadar az insan var değil mi? Bu gün gazetelerde görürüz hepimiz."Türkiye şehitlerine ağlıyor." Ağlamak için biraz geç kalmadık mı? Aynı yere 2004'te de saldırı oldu ve 6 şehit verdik.İlla daha fazla şehit mi vermemiz gerekiyordu orayı hatırlamak için? Ya da 6 şehit verdikten sonra "geniş çaplı operasyondan" başka ne yaptık daha fazla şehit vermeyelim diye? Bu dava bir gün bitecek hepimiz bunu biliyoruz ama bitirmek için daha ne bekliyoruz. Sorum çok basit: Daha kaç şehit vermemiz gerekiyor yada daha güzeli daha kaç insanın ölmesi gerekiyor?

*evim ocağım
**yeter artık

*evim ocağım
**yeter artık

*evim ocağım
**yeter artık