Ya sesim sesine ulaşmasaydı… Unutma yaşam sana en büyük armağan …

Gündüzün gecenin ardına gizlenmiş beyaz bir sardunya olsaydı ve yasemin koksaydı düşlerinin apak gülüşleri, yine de karamsar bakar mıydın sessizliğimize. Hayallerin yalnızlığımızın ardına gizlenseydi ve sen her şeye inat yaşana(maya) cak umutlara bel bağlasaydın begonvil tonlarının sevinciyle, yine de gönül bağlar mıydın kimliksizliğimize.

Yok, yok olmaz… Dimdik ayakta kalman ve güçlü olman lazım. Ki biliyorsun, yaşam sana en büyük armağan yağmur damlalarından…

Toplumların tüm acılarını göğüslemen, evrendeki tüm dertlere az birazda olsa derman olman lazım. Ama bu gücün olabilmesi için öncelikle kendi yanında, kendine yakın olman lazım. Olabilmen lazım, olabilmemiz lazım. Kendimizden uzaklaştıkça en pastel, en eflatun renk tonlarının da gerisine düşüyoruz, görmüyor musun. Yağmur damlalarının en ardından düşüyoruz toprağa. Ve toprak bize kırgın bakıyor, suya daha doyamamış yüreğinin küskünlüğüyle. Ve gereksiz ve ufak tefek sorunlara takılıyoruz, milyarca aç/yaralı, yarını bile olmayan yer minelerinin yanında. Bilirsin onlar her renkte, her tonda. Oysa, oysa…

Ya sesin sesime hiç ulaşmasaydı…

Yine de inan çok merak ediyorum; umutların acılarının ardına gizlenmiş güleç bir akasya olsaydı ve menekşe koksaydı hayallerinin sonsuz ufukları, yine de biraz yaşam avuçlamaz mıydın toprağın yağmur kokusundan Avuçlardın, inan avuçlardın. Ve içine öyle derin çekerdin ki o kokuyu, en pahalı parfümlerde bulunamayacak bir enerjiyle sarılırdın tekrar kendine ve yaşama. Ufukların gözyaşlarıyla kirpiklerini ıslattığı bir yıldız; belki de hepimize - birkaç günlük zaman aralarına sıkıştırılan tüm yaşanmışlıkların  umut mesajlarını iletmekte her şafakta. Ve gün doğumlarının kızıl gölgesine gizlenmekte yaşanacak her damla sevinç, biliyorsun. Ve unutma yaşam sana en büyük armağan…