Efendim yıllar evvel Edison ağabeyimiz elektriği icat etmiş sağ olsun sayesinde karanlıkta kalmıyoruz, Thomas Alva Edison bilseydi icat ettiği elektriğin (Türk Halkı’na) yılda 3,5 kez zam yaparak kullandırılacağını acaba neler hissederdi?

Dünyada da bu denli pahalı mı elektrik bilmiyorum ama benim güzide halkım nasılsa alıştı paraları cebine koymadan harcamaya, maaş mı aldın doğru kredi kartlarına, fatura ödeme merkezlerine, borç ödemeye Amman sakın ha yeni bir urba almaya kalkma sen temiz pak görünürsen N’olur bu memleketin hali, hiç farkın kalır mı o zengin amcalardan. Ne demişti Cem Karaca bir şarkısında “İşçisin Sen İşçi Kal” .

Para kazanacak çok az, harcayacak o kadar çok şeyimiz var ki sıralamaya kalksak sayfalar sürer, biz 80ler kuşağı yetişme çağında çok şanslı, yetişkinlikte ise inanılmaz derecede şanssız bir kuşağız bizden sonrakilerinse vay haline!

Şanslıyız çünkü bizim dönemimizde Televizyon diye bir canavar yoktu belkide vardı da henüz bir bebekti bizi zehirleyemiyordu, Biz Televizyonda Barış Manço’yla 7’den 77’ye ile büyüdük Barış ağabey biz çocukları kısa boylu vatandaşlar diyerek tanımlar sözlerimize kulak verir, Dönence programı ile Dünyayı gezdirir, İkinci Kahvaltı bölümü ile yaşlılarımızın gönlünü alır onlar ile sohbet ederdi. Sonra Adile Naşit masallar anlatır bizi başka diyarlara sürükler, Kemal Sunal filmleri ile kahkahalara boğulurduk. Şimdi o beyaz cam zehirlendi küçüklerimizin izleyecek neredeyse doğru hiçbir şeyleri yok, sabahları seda ve petek ablalarının o şuh kahkahalarını yada şiddet içerikli çizgi filmleri, akşamları ise aileleri ile ne idiği belirsiz uzun metraj dizileri izliyorlar ve daha orta okul sıralarında kız çocukları eteklerini kalçanın hemen altına kısaltmaya başlıyor, erkek çocukları ise en çok dayak atanın en ADAM olduğunu düşünüyorlar. Biz ise Sözün Gümüş Sükûtun altın olduğunu, Efendiliğin önce anlamak dinlemek olduğunu öğrenenlerdeniz.

Şanssızız Çünkü Barış Manço ile adam olduk, Kemal Sunal izledik, Adile Teyzenin Masallarıyla büyüdük gelecekte bizi güzel yarınların beklediğini düşündük “ Çocuklar yakında, güzel günler göreceğiz, güneşli günler” demişlerdi ona inandık.

Büyüdük bir baktık ki Yurdumuzun üzerinde sadece bayrağımız dalgalanıyor vatan çoktan gidivermiş elden, Baktığınız zaman ortalık işsiz ve bekâr genç dolu hepside bizim kuşağımızdan çünkü evlenip yuva kurmak ev kirası, elektrik, su, iletişim, ısınma dertlerini tek başına yaşarken bile yerine getirmek hayal olmuş. Eğer anadan, babadan kalma bir ev ve kurulu bir iş, bir düzen yok ise mümkünü yok bir düzen kurmanın.

Yazımı Ahmet Selçuk İlkan’ın bir şiiri ile tamamlıyor, bir damla katıksız gözyaşı daha hediye ediyorum 2000li yıllara.

Çocuktum
Hep kardan adamlar süslerdi düşlerimi
Büyüdüm
Hep kandan adamlar oydular yüreğimi

Çocuktum
Hep ölümsüz aşkları okurdum masallarda
Büyüdüm
Ne aşklar satıldı o körkütük masalarda

Çocuktum
Şerefti itibardı bütün kapıları açan anahtar
Büyüdüm
Hiçbir güç tanımadım para kadar

Çocuktum
Saçlarından yakalardım ümitleri
Büyüdüm
Ezberledim bütün ihanetleri

Çocuktum
Yaşam bir yağmur gibi düşerdi avuçlarıma
Büyüdüm
Şimdi hep çocukluğum geliyor aklıma

Sakın
Sen büyüme çocuk!