Yalnızlık !

Hiçbir dilde ve zamanda eskimeyen bir şiirdir yalnızlık.

O yalnızlık ki ikiz kardeşinden daha yakındır kimi zaman sana,ister fizanda ol ister Çin Seddinde el ayak çekilip de herkes kendi alemine daldığında. Bir tek o terk etmez hemen yapışıverir eline tutuverir yüreğinden yalnız bırakmaz seni yalnızlığın.

İşte o yalnızlık ki en vefalı bellediğin dostundan daha vefalı en yakın gördüğünden daha cana yakın ve tenindeki can gibi ancak kalbin durduğunda seni bırakacak kadar sana bağlı.

Demem o ki dostum hiçbir zaman şikayet etmeyiniz yalnızlıktan.

Ya kalabalıklar içinde en yalnız olsaydınız. Ya dostum dediklerinizin yanında yalnızlığınızı özleseydiniz.

Bir bakın çevrenize hayatını yalnız sürdüren, kendinden başka kimseye muhtaç olmayan hele bir de kendi kendine yetecek kadar dikili bir ağacı olan insanlara geçmiş yaşlarına rağmen saçları hala simsiyah, kendilerine güvenleri tam ve mutlu. ( Bu bölümde alkol bağımlısı olan serseri bir yaşamı tercih eden insanları yok sayıyorum)

 Bir de çok sayıda dostum var, çevremde sevilen sayılan biriyim diye gezinenlere bakınız,etrafında bulunan kabalalık ya parasal yada sosyal zenginlikleri için yanındadırlar öyle ki bu dostlar başları ağrısa bir ilaç uzatamayacak kadar uzak tökezlese düşmesi için bir tekmede kendisi atacak kadar yakındır onlara.Ve genç yaşlarında saçları ağarmış türlü hastalık sahibi olmuş yüzleri derin çizgilerle dolmuştur.

 İşte bundan ötürü a dostlar ;Tüm Zamanlar içerisinde en yakın arkadaşım, en sevdiğim dostum yalnızlığım benim.