Bu günlerde bir hayli hırçın yüreğim bir değişim arayışında yar deyip yaralayanlardan, dost görünüp düşman olanlardan, sanatçı gezinip sanatını paçavradan değersiz kullananlardan kurtulma, bir şarkıda dendiği gibi kan emici yarasalardan tiksinme halindeyim…

Seviyorum diyen sizi olduğunuz gibi kabullenip taaa içinize yer edip yıllar sonra sizi değiştirmeye çalışıyor sol yanınız kanamaya başlıyor.

Dost bildikleriniz arkanızdan türlü oyunlar çeviriyor ve siz onların aslında nasılda iyi birer oyuncu olduklarını anlıyorsunuz yaptıkları tiratları hatırladıkça.

Kendisine sanatçı süsü verip hatta çok da yetenekli olup içerilerinde barındırdıkları bencil karakterden ötürü hala bir yere gelememiş enstrümanını kadın bedeni olarak gören sanatçı gezinenleri görünce sanattan soğuyor…

Ve bilumum kan emici yarasalardan tiksiniyor bu hayattan beziyor insan.

İşte ben de öyle bir hal içindeyim…

Ve diyorum ki Can Yücel’in çevirisi, William Shakespre’in dizeleri ile..

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kız oğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen � e,
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.