Umut mayıs sabahlarının coşkusuyla seslenir martılara, kumsallara ve aymaz akşamların kenarına. Yüreklerden kopan her ritim yakamozlarin kıyısında vururken dalgalara, seslenir sesi tükenene dek sonsuza, sonsuzca…

Seslenir var olan ve gün gibi yüregimizi yakan hıçkırıklarla umut.   Evrensel felaket zincirinin en başında, kasırgaların, depremlerin en ortasında ulaşır duygularımıza başka gökyüzünün altında aynı akşamlarla. Hemen yanımızdadır aslında, yanıbaşımızda.  Sanki içimizden kopan bir firtına.

Umut , Akdeniz’de bir akşam esintisi, Ege’de sessiz bir bekleyiştir belki de eşiklerden dışarıda.

Bazen hayatı öyle bir pençesine alır ki selamsız sabahsız yanıyla, ne selam verebilir yürek nede alır sitemsiz merhabaları bir daha sorgusuzca.

Umuttur adı; yitirilen yanları

ve biten haykırışlarıdır

gönüllerin gerçek benliğine

hep umuda durmuş güncenin

yarım kalmış buruk açan goncasıdır

Umuttur adı ; gerçek var yaşama tapan

belirgin söylemde sessizce çakan kıvılcımdır

Umut; sever akşam üstlerinin kızıl gölgesinde yıkamayı düşlerini. Ve yıkadiği her düş ne kadar düşüşü de olsa gölgesinin, gölgeden sıyrılıp yeniden umutla bakmaktır umudu yeni güne…

Sonbaharın etekleri zil çalarken hala, sıcak sımsıcak bir güneş coşkusuyla içi ısınır umudun toprakta toprakla. Yapraklar, yağmur bereketine hasret bulutlara bakar tanıdık bir güz dökümü arayışıyla.   Sonbahar   içini   yakar yakar umudu hala umutta olanların.

Ağaçlar ve yapraklar ne kadar umutla yeni güne uyansalar da, bazen soğuk mermerler çalar gece düşlerini cenaze merasimlerinin uğultusunda. Bazense sitemsiz ağıtlar eşlik eder sonbahar   yolcularına   son yolculuğunda.  Umut hep yanındadır aslında yanı başında direncin,   evrenin tüm çıkmazlarında.

Umuttur adı ; gülümseyen   gözbebekleri

Ve ışıldayan gülücükleridir

Gönüllerin gerçek benliğinde

Her umut mevsiminde

En saf berraklığına açan papatyadır

Umuttur adı;    sınırsızlığında ufkunun

Kelimelere   sığamayan

Dipsiz okyanuslara dalan  yaşamdır

Umut mevsimi var mı acaba mevsimlerin kendi   kitabında. Her mevsim ne kadar doğuşu da olsa kendi iç dünyasının, gecelerden mahmur kalkıp yeniden umutla uyanmaktır umudu yeni güne, bayram arifesi heyecanında bile hala… Umudunuz hiç ama hiç eksilmesin berrak gülücüklerinizin ışığında…