Tüm iyi şeylere dair umudumun bitmiş olduğu andır şuan. Sonu gelmez ‘’pisliklerin’’ içinde yok olup gitmiş çocukları gördüğümde, bütün bu olanlar, eğitim kurumunda çocuklara tecavüz edilmesi, çocukların çocuklara tecavüzü…

Bilmeden domuz eti yedirilmiş insanlar mıyız? Ucuz et pazarlarında pazarlanıyor, nesillerimiz. Kirli nesiller; kirli düşünceler. Hangi ana-baba yasanız, tasarınız geri getirir yok olmuş o masum gelecekleri.

Tüm bu olağandışı çirkefliklere baka kalan bakanlar mecliste ‘’ kıvırtma’’ yı kınarken/kınamazken, bütün bu vahşeti sineye çekip örtbas etmiş olmanın bunca zamandır çözmemiş olmanın tamda anayasa hazırlıklarının olduğu anda magazinleşmiş olmasının rahatsızlığını (kulakları var) duymuyorlar, (gözleri var) görmüyorlar.

Ülke politikasına yön verenler; AB yolunda kendini kaybetmiş giderken; iç işlerinde ‘’ çocuk haklarının’’ ihlallerini önleyememiş önleyememektedir.

Oysa ‘’üç çocuk’’ tavsiye edilmektedir.

Doğurduğunuzda hastanede enfeksiyon kapmadan taburcu olabilirse;

Biraz kucağa alındığında; bahçenizden kaçırılmayıp, organlarıyla sağlam büyüyebilirse,

Güç bela okula gönderdiğinizde, öğretmeni ya da mustahdemi tecavüz etmeyip kurtulduysa,

Bir düğünde yanınızda götürdüğünüzde topluca katledilmediğinizde,

Ya da sevgilisi katletmediyse,

Ya da askerde bir mayında patlamadıysa,

Yada modern hayatın feysboklarında yitip gitmediyse;

3 çocuk ‘’sahib’ i olun. Evet evet sahip olun!!!

Ama ben ‘3 Çocuk Sahibi’ olmak istemiyorum.

Sahiplik hakkına sahip olmak istemiyorum.

En az üç çocuğu sahibi olmadan SEVMEK istiyorum.

Ve herkesin sahiplikten vazgeçip, üç çocuğu sevmesini istiyorum.