Ülkemizin medyası bir hayli meşgül buaralar.Birçok konu var izlenecek,tartışılacak yada üzerine kafa patlatılacak.

       Bunların en başında tabii ki Ergenekon geliyor.Sizleri bilmem ama ben artık televizyonumda Ergenokon haberi izlemeye dayanamıyorum.Nedenini bilmiyorum ama artık içim sıkılıyor.Ergenekon dalga dalga ülkemizi sarıp sarmalarken benide dalga dalga sıkıntılara itiyor.Dediğim gibi,artık haberlerde Ergenekon çıkıntı basıyorum kumandanın herhangi bir tuşuna.

       Geçen hafta Genelkurmay Başkanımız İlker Başbuğ’un açıklamalarıda gündeme damga vuran cinstendi.O hafta genelde gece yarısına doğru yapılan tartışma programlarının hepsi,bu açıklamaların değerlendirilmesi uzun uzadıya yaptı.Yapılan açıklamaları söylendiği gibi anlayanda vardı,anlamak istediği gibi anlayanda.

       Diğer bir gündem maddemiz ise derbiydi.Türk halkı olarak futbola büyük bir ilgi duyuyoruz.Büyük bir sevgiyle taraftarı olduğumuz takıma bağlanıyoruz.Sizlerinde bildiği gibi geçen hafta dünyanın sayılı derbilerinden biri olan Galatasaray-Fenerbahçe derbisi oynandı.Açıkcası maçı izlemedim.Maç bittikten sonra televizyon programlarının ilk konusu maçın son dakikalarında patlak veren kavga oldu.Resmen maça damga vuran oynan futbol değil,yaşanan olaylar oldu.Dünyanın sayılı derbilerinden biri diyoruz ama yakıştımı bu yaşananlar,oldu mu?Kocaman bir HAYIR.

       Benim bugün üzerinde durmak istediğim konu ne Ergenekon,ne Genelkurmay Başkanımızının açıklamaları ,nede olaylı derbi.Bugünkü konum bizzat yaşadığım bir olay.

       Salı günü bir arkadaşımla okuldan çıkıp,yaptığımız çizimleri bastırmaya gidiyorduk.Arabanın içinde konu konuyu açıyor,bütün günün yorgunluğunu sohbet ederek gidermeye çalışıyorduk adeta.Derken,keskin bir virajı zorluk dönerek yolumuza koyulmuştuk ki bizleri şok eden olay gerçekleşti.

       Karşı şeritte ki araba birden yandaki bariyerlere çarparak şahlandı ve ters dönerek yere indi.Olay hala gözlerimin önünde.Şok olmuştuk.Adeta kaza slow motion gerçekleşmişti.Herşeyi hala an be an hatırlıyorum.Hemen arabamızı durdurup karşı şeride koştuk.Kazayı yapan yaşlı bir amcaydı.Arabanın içerisinde çırpınıyordu adeta.Hemen kapılara yöneldik.Ön kapıyı açmaya çalıştık ama başaramadık.Ardın hemen arka kapıyı denedik.Telaşlı olmamaya çalışıyor,bir yandanda kazazedeyi sakinleştirmeye çabalıyorduk.Arka kapı biraz zorlamadan sonra açıldı ve amcayı dışarı çıkardık.Bizim kazazede amcanın sağlık durumu gayet iyi görünüyordu.İşte o anda tüm dikkatimi kazazede amcanın feryatları çekti.

       “Battım ben,ne yaptım böyle,nasıl öderim ben bunun parasını,battım ben”  

       İşte böyle feryat ediyordu.Bir şokta bu sözleri duyunca yaşadım.Takla atan bir araçtan canlı kurtulduğuna sevinmek yerine arkadaşından ödünç aldığı arabanın kaza masraflarını nasıl karşılıyacağına feryat ediyordu.İşte insanımızın bugünlerdeki hali.Gerisini siz düşünün artık.

       Bu yaşanan talihsiz olayda dikkatimi ciddi derece çeken bir diğer şey ise insanlarımızın inanılmaz duyarlı olması.Kazayı gören herkes koşa koşa geldi.Biz amcayı arabadan çıkardığımz dakikalarda yanımızdan geçen İETT otobüsünden en az 15 kişi bu olay için indi ve yardımcı olmaya çalıştı.O kadar hoşuma gittiki anlatamam.

       Kötü ve tahlisiz bir olaydı ama Türkiyemiz’in içinde bulunduğu durumu kısa ve net bir şekilde özetlemiyor mu sizce?