Bugün acı bir haberle sarsıldım.Son dönem, Türk edebiyatının özgürlükçü,korkusuz,gözüpek kalemi “Bahtiyar Vahapzade”yi kaybettik.

     1925’te başlayan hayat mücadelesi hep zorluklarla geçmiş,1959 yılında yazdığı “Gülistan”adlı eserinde,ikiye bölünen Azeri halkının yaşadığı felaketleri anlatan bu şiirinden ötürü 2 yıl görev yaptığı üniversiteden uzaklaştırılan Vahapzade,kendisine yakıştırılan ve sonuna kadar hakkettiği milliyetçi yazar “damgasını”yiyordu.

     Ölümüne kadar hep Türk dünyasının meseleleriyle hem hal olan yazar, ülkesi Azerbaycan’ın özgürlük mücadelesine yaptığı katkılardan dolayı 1995 yılında “İstiklal nişanı”ile ödüllendiriliyordu.

    Bahtiyar Vahapzade’yi anlayabilmek için şöyle bir düşünelim,

    Azeri toprakları,neredeyse iki yüzyılı aşkın bir süre Rus baskısıyla  yaşamış,son 70-80 seneden beri doruğa çıkmış olan bu “esaret”altında dünyaya gelen birisinin,yaşam mücadelesini “Edebiyat”gibi zor bir alanda sürdürmesi,kendi alanında bir numara olması takdir edilecek bir durumdur.

    Tüm dünya’nın tanıdığı bir şair-yazar olmak hele şartlarıda düşünürseniz her “adamın”harcı değildir.

    Ben Vahapzade’yi,biraz da merhum Akif’e benzetirim.Anadolu için Akif neyse,Azeri yurdu içinde Vahapzade odur.

   Milletlerin istiklal mücadelesi, önce ediplerinde vücut bulur,sonra halkına yansır ki,bu iki örnekte bunu gösteriyor.

   Ömrünün son günlerine kadar,hep Azerbaycan için değil,tüm Türk Dünya’sıyla ilgilenmiştir.

   O’ Türk’lerin bir gün tek bir çatı altında yaşamasını hayal etti.

   O’yabancı dille eğitime karşı çıktı.ve şu örneği verdi,N. Kemal Zeybek beye 1998’te yazdığı şu mektupta ne diyor bakalım ve ibret alalım.

   “Yabancı mekteplerde eğitim gören çocukları ´manevi özürlü´ olarak adlandırır ve böylelerinin vatan ve millet için gerçek evlat olamayacağını, halkı anlayamayacağını, dille beraber eğitim gördüğü Fransız veya İngiliz karakterini yansıtacağını belirtiyor. Sonra da bu manevi özürlülerin herhangi bir idarede çalıştıkları zaman ´Yüzlerine ne kadar vatanperverlik maskesi taksalar bile yine de vatansız, zavallı bir adam olarak kalacaklarını´ ilave ediyor.
Bu bir millet için felaket değil mi? Bunun büyük felaket olduğunu gören Ermeni parlementosu, 1996 yılında Ermeni çocukların Rus okullarında eğitim görmesini yasakladı.
Sizin kitabınızdan da konuyla ilgili Fransa parlamentosunun ´Fransız dilinin kullanımına ilişkin 4 Ağustos 1994 tarihli bir yasa´ kabul ettiğini öğrendim. Ben, böyle bir yasayı Türk Cumhuriyetleri´nden, aynı zamanda Türkiye ve Azerbaycan parlementolarından da bekliyorum.” Aziz kardeşim Namık Kemal Bey, sizin kitabınızı okuyup bitirdikten sonra, kitabınızın son sayfasına şu sözleri yazdım: ´Türk olmak, doğmak kadar kolay. Ama bizim zamanımızda, gerçek anlamda bir Türk olmak, atalarımızın şerefli adlarına layık yaşamak çok zor!´
Sözümün sonunda yüzümü büyük Türkiye´ye çevirerek diyorum: Ey şanlı tarihe sahip olan büyük Türkiye! Unutma ki, biz seni kendimiz için örnek biliyoruz. Bunun için de sınır sınıra yaşadığın büyük Türk dünyasını perişan etmeye, sana dikilen gözleri kapatmaya, sana beslenilen ümitleri yok etmeye senin hakkın yok. Ortak atamız Bilge Kağan´ın sözlerini kulaklarına küpe yap: ´Ey Türk, silkin ve kendine dön!´

    Büyük üstad rahat uyu,mücadelesini verdiğin yurdun Azerbaycan artık özgür ve bağımsız.

    Darısı beyinleri hala esirlikten kurtulamamış zavallılara.Mekanın cennet olsun,Bahtiyar bey....

    Sağlıcakla kalın,hoşçakalın...

   Elveda

   Diyorum;
   Sefası bitti ömrümün,
   Şimdi dağa çıkarım, düze elveda.
   Düze duman çöker, düze kar yağar,
   Bahara elveda, yaza elveda...

  Bahtiyar;
  Derinde sızlayıp yaran,
  Kalbini dağlayıp üzer herzaman.
  Göze hüzün çöker, göze yaş dolar,
  Sevince elveda, düşe elveda... 

  Şimdi özkökünden süzülen benim,
  Özge budaklara dizilen benim,
  Şimdi ne sen sensin ne de ben benim,
  Biz ki biz değiliz bize elveda.

  Bahtiyar VAHAPZADE