On bir ayın sultanı teşrif etti gönüllerimize…

Süsledi encam-ı gönül hanelerimizi…

Rahmeti lütfundan olan şanı yüce rabbimize…

Şükrümüzü eda edeceğiz şehrül ramazan ile…

Ramazan ayına girdiğimiz bugünlerde, herkesi yine o tatlı telaş sardı. Hanımlar mukabeleye gitmeye, mukabelede akşama ne pişireceğim tahayyülünü kurmaya başladı… Erkekler ise “ akşam olsa da eve gitsek, yemekler gözümün önünde uçuşuyor” cümlelerini içlerinden sık sık kullanıyor. Ramazanın gelişi, günlük akışın rutinliğini değiştirirken, insanlara da ayrı hummalı bir gayret verdi. Bu ayı önemli kılan: yılda bir, bambaşka ve tekdüze ayların dışında bir ay olması…

Ramazan ayının, ilk etapta bizim göremediğimiz birçok yönleri ve faydaları var. Ramazan ayı sabretme, düzenli olma, empati yapma, hareketlerimizin muhasebesini yapma, alışkanlıklarımızın yönünü değiştirme gibi pek çok elzem duyguları salık verir.

Bu ayın ters etkisi olarak da sinirleri geriyor olmasını değerlendirebiliriz. Düzenli bir hayata sahip olmayan eşref-i mahlûkat, her akşam belirli bir saatte iftar ediyor, her gece sahura kalkıyor… İnsanı nefsi kontrol altına alıyor. Hal böyle olunca da sinirler geriliyor, ne zaman başlayacak bu ezan diye hesap yapmaya başlıyor… Hele bir de İstanbul’da yaşıyorsanız, trafik sizi ayrı açıdan çileden çıkarıyor. Sürücüler iftara yetişme yarışı ile birbirine giriyor, laf atıyor, of poflarla yollarına devam ediyorlar… Kavgalar da cabası… Bardağın dolu kısmına bakarsak, çabuk sinirlenme huyumuzu da izole etmiş oluruz.

Ramazan ayının birleştirici ve bütünleştirici sosyal bir yeri var yaşamımızda. İnsan sosyal bir varlıktır, ancak bu şekilde hayatını idame ettirebilir. Paylaşmayı, birlikte hareket etmeyi, kavga etmeden yaşamayı öğrenir insan…

Fakir ile zenginin kaynaşmasıdır,

Akıl ile kalbin uzlaşmasıdır ramazan…

Hak ile dostun buluşması,

Sevabı mizanda hakka olan zandan çıkar ramazan…

Ramazan sevginin doruğa ulaştığı bir şekil mevsimidir. Ömrünü Ramazan kılabilen insan

ahiretinide Bayram edebilir.

Ölçünün kaçtığı gönüllerin bütünlükten uzak   ahiret i kaybetme yarışına girdiğimiz bu çağda,

dönemlerin sanki kurtarıcısı gibi içimize işleyen tövbe ve istiğfarın kapılarının sonuna kadar

dayandığı bu güzel ayın, içimizde oluşturduğu iyilik hareketi doruğa ulaşmalı.

Sevgiye değer katan yüreklerin, ellerinin rabbe uzandığı yakardığı içimize işleyen kadri bilmek, kıymet vermek duygusunun yeniden dirilişine vesiledir Ramazan.

Ramazanda insan yüzleri izlemeye doyumsuz masumiyet ve saflığın bir galerisi gibidir…

Gururdan benliğinden sıyrılmış, içinde taşınan yalnızlık ummanıdır bu….

Bu masumiyeti oruca büyük terbiyeye borçluyuz. açlık aç kalmak ne büyük bir terbiyenin

esamesidir insan için…

Büyük bir bakımla yeniden doğmuşluğun o masum çağına yaklaşmak için, ömürlerimizi

Ramazan ahiretimizi bayram etmeye varmısınız?