Bugün, eminim yazarlar ağız birliği etti ve kalemleri tarihi olayı yazdı. Günlerce konuşulan bir konuydu nede olsa. Fırat’ın, Kılıçdaroğlu’na: “benimle yüzleşemiyor, bundan korkuyor, gel bunu kamuoyunda masaya yatıralım, bana söylediği sözleri ispat edemezse müfteridir” sözleri üzerine, düello kıvılcımı çıktı. Sonra, düello teklifi Kılıçdaroğlu’nun bir tv kanalında Fırat’a hodri meydan repliği akabinde alevlendi. Ve tarihi gün geldi çattı. İki tarafta TBMM’de tam tekmil vaziyetteydiler.   Salona önce Kılıçdaroğlu teşrif etti, ardından Fırat… Her ikisi de, belgeleriyle ödevlerine iyi çalışmış gibi görünüyorlardı fakat Fırat’ın daha iyi hazırlandığı dikkatimden kaçmadı. Fırat’ın belgelerden birer nüsha da Kılıçdaroğluna ve basına ayırması, daha dürüst bir yaklaşım olduğu kanaatindeyim.

FIRAT-KILIÇDAROĞLU BULUŞMASININ ÜSLUBU

     Demokrasice bir adım olarak nitelendirilen buluşmanın üslubu da gayet yumuşaktı.   Üslup daha sert eser diye düşünürken, nezaket ve saygıyı göz önüne almaları herkesi olduğu gibi beni de şaşırttı. Tabii ki bu konuda Köksal Toptan’ın her iki tarafı da uyarması etkili oldu: “Üslubunuza dikkat edin!”…   Hemen hemen en çok tekrar edilen cümleydi bu. Buluşma öncesi mangalda kül bırakmayan her iki partinin genel başkan yardımcısı, son derece beyefendi bir üslup takınarak, adeta maç izler gibi televizyonların başına geçen izleyenleri de dumura uğrattı. Söz konusu tartışma CHP ile olunca tereddüt ettim, nitekim CHP’nin geçmişteki tartışmaları hatırlayacak olursak ne kadar yüz kızartıcı olduğunu anımsamış olacağız. Özellikle genel başkanlık seçiminde Baykal ile Sarıgül’ün polemikleri hafızalardan silinmeyecek görüntüler. O görüntüler bir yanda dursun bu iki tarafın üslubu siyasetin ahlakı gereği mi oluştu?

SİYASETİN AHLAKI OLUR MU?

Bu buluşmada bir şeyi daha idrak etmiş oldum:“Siyasetin ahlakı olmalı mı, olursa nasıl olmalı”? Bu konu da tartışmaya sunulmalı. Ahlakı hiçbir zaman yaşantımızdan, mevkiimizden ayrı tutamayız… Yani, siyasetin ahlakı başka olur; ticaretin, sosyal hayatın ahlakı başka olur diye bir şey söz konusu değildir. Ahlak her yerde aynı kurallara sahiptir. Yalan söylemek, hırsızlık yapmak, ikiyüzlü davranmak nasıl ahlaksızlıksa ve bunu sosyal hayatımızda neden yapmıyorsak, aynı şekilde siyasi hayatımızda da yapmamalıyız. Zaten bugün hortumlayanlar, halk önünde kavgalı davranıp arkadan işbirliği yapanlar, siyasetin ahlakı olmaz diye düşünenlerdir. Türkiye’de de ahlaklı bir siyaset anlayışı olmalı…

ORTAYA KONULAN BELGELER

    İki taraf da belgelerini getirdi, garip olan, Kılıçdaroğlu’nun bazı belgelerinin olmayışı, üstelik: “benim o belgeden haberim yoktu” sözleri de, ne kadar hazırlıklı olduğunu gösterir. Tartışma asıl konudan yön değiştiriyordu. Sanki asıl maksat insanların kafasını karıştırıp karşı tarafı aciz bırakmak gibiydi. Yoksa ortaya konulan net bir belge yok.

SONUÇ NE OLDU?

Ortaya belgeler konuldu ama demokratik bir hareket olarak gösterilen tartışmanın sonucunda hiçbir şey çıkmadı. Tamam, şu doğru: bazı meseleler tartışılarak aydınlatılır, nitekim skolastik çağın kapanmasını sağlayan bir olgudur. Fakat kişi hatalarını kabul etmezse tartışmanın sonu yoktur. Burada olduğu gibi ortaya bir sonuç çıkmaz. Çıkan bir sonuç varsa onlarda şudur: Ekranlar birer mahkeme ve kimse yargı merkezi değildir. Yargı bağımsızdır, kimse yargının kararı üzerine “bence” ile başlayan karar sunamaz, yargının kararını beğenmeyerek, belge toplayamaz, şayet öyle bir durum varsa yargı denetlenmeli ve eleştirilmeli. Bu tartışmanın sonu yine tartışmadır… Eğer bir sonuca varılacaksa bu gibi tartışmalar olmalı velev ki, bir sonuç çıkmayacaksa bu, propaganda malzemesi ve horoz dövüşü olmaktan öte gidemez…