Dünyanın gidiş hattı kötü. Buna sebep olan o kim olduklarını bilmediğimiz ‘’ onlar’’ mı yoksa birebir kendimiz miyiz? Bu düşünce sık sık uğrar bana ve ne zaman böyle düşünsem kendime yeniden bir çeki düzen veririm ve bir ağaç ekmek isterim. Geçen gün böyle bir hisle dolu iken bir incir ağacı diktim, sanki bu ağaç dünyadaki tüm savaşlardan ortaya çıkan karbon gazını yok edecek ve dünya nefes alınabilir bir hale gelecek. Sonra ağacım kaleme ve kitaba ve deftere ve dolayısiyle bilgiye dönüşeceği ana kadar ise; GDO suz bir beslenme sağlayacak ve artık yok olan dünyada börtü böcek ne yer ne içer kaygısı duymadığımız o minicik canlılar beslenecek, arılar vız vız tırım tırım çiçek aradıklarında karşılarına çıkacak bir ağacım olacak. Hayatta en sevmediğim şeylerden biri savaş, kimin başlattığı neden başladığı meçhul, aynı güneşten havadan ve sudan hayatı paylaştığın insanlarla birden bire boğaz boğaza gelmek kabul edilebilir değil benim için. Bu sebeple herhangi bir savaşa alet olmamak için insan en zor mücadelesini vermeli ve kendi ile savaşını kazanmalıdır. En önemlisi de bağımlılıklarından.

Ve dünyanın tüm sorunları ölümlü bir canlı olmamızın önünde çok küçük bir şey gibi geliyor bana. Ne acı ki insan ölüme mahkum. 

Bazen düşünürüm bahçemizdeki köpeği , yıllar önce kapımıza attıklarından beri bizimle birlikte ailenin bir parçası ve hiç büyümeyen bir çocuk gibi. Zincirle bağlı çoğu zaman. Zincirinin izin verdiğince etrafta dolanabiliyor, ve ihtiyaçlarını görsün diye serbest bıraktığımız zamanlarda öyle bir hızla fırlıyor öyle bir özgürlüğe koşuyor ki!! Ama sonra tekrar geliyor, oysa gidebilir, ama gitmiyor tekrar tekrar geri dönüyor. Biz insanlarda öyle değil miyiz? Sadece ipimiz biraz daha uzun, ve ekmeğimizi çalışmadan elde edemiyoruz. O görünmez ipi boynumuzda taşıyoruz ömrümüz boyunca.  Ve yine tekrar tekrar savaşlardan nefret ediyorum. Hangi taraftan olursa olsun masumiyetin can çekişmesi içimi yakıyor.

Ben hayatın böyle olacağını bilmiyordum. Bir tarafta insanlar güler oynar haz peşinde koşarken, diğer tarafta insanların hiçlik uğruna canlarından olacağını bilmiyordum. Bilmiyordum, onlar servetlerine servet katarken, diğerlerinin bir kuru ekmeğe muhtaç olacağını.. Reklamlarıyla akıllarımızı başımızdan ve beynimizin doyma duygusunu kontrol altına alıp, sürekli, bitmemesiye tükenmemesiye tüketmeye bağımlı olacağımızı bilmiyordum. Bir cana kıymanın tüm insalığı öldürmek oluğunu..Toptan ınsanlığı öldürmek istediklerini bilmiyordum. Gençken yapılması gereken şeylerin video çekmekten daha öte bir şey olduğunu da bilmiyordum.

Yine çok ağlamaklıyım;

Çünkü yine şehit verdi bu ülke, yine babasız büyüyecek bir çocuk. Viran oldu ocaklar.

‘’ ağlama salkım söğüt ağlama

Kara suyun aynasında el bağlama

El bağlama

Ağlama’’

Şimdi bana hayat devam ediyor deme.