Sevgili Göksu,
Maviliğini yitirmiş gökyüzü

Ortalık kapkaranlık

Gökte yıldızlardan bile

İz yok

Kovalamaca oynuyor bulutlar

Gök gürlemesi eşliğinde

Birden başladı bir yağmur

Bardaktan boşanırcasına

Vurdukça pencereme

Süzülüyor camlarından

Oturmaktayım her zamanki

Gibi hücremde

Sensiz ve yapayalnız

Hep seni düşünüp

Hayalinle yaşıyorum

Önümde canlandı birden

Bir sonbahar mevsimindeki

İstanbul anıları

Tozlu ve fırtınalı günlerle

Kulaklarımıza fılsıldıyor

Eylülün hışımına uğrayan

Yaprakların hışırtısı

Kuşlar ötüşüyor özgürce

Ağaçlar arasında,

Bir yandan insan grupları

Ve kalabalıklar

Kahkahalar yükseliyor

Kartal parkından

Ve biz tenha bir köşeye

Çekilmişiz

El ele olmuşuz

Bazende göz göze

Şiirler okuyoruz

Sevdamızın üstüne

Tatlı tebessümler sunuyoruz

Birbirimize,

Bakışlarımızda umut

Kalbimizde sevgi

Yüzümüzde mutluluktan izler

Coşuyoruz bir salıncakta sırayla

Ben ve bir de sen

Eğleniyoruz şimdilik

Yarına hayal kurarak

Mutluluk sevinciyle yaşarken

Gökyüzü berraklaştı

Hayalin kayboldu önümde

Yine kaldım

Sensiz ve yapayalnız…

Zafer Yakut

11- KASIM-1988  ADANA