Sana şiirler yazmayacağım yazamam, ruhunu bedeninde meltemle bir geceyarası hatırlayanlara yazılır şiir benim düşler ülkemde.

Beste de yapamayacağım ne yazık, melodileri çok sevmeme rağmen maalesef öyle bir yeteneğim yok. Sana ruhumun sensiz çok sessiz kaldığını da söylemeyeceğim, terk edilmişlik dokunur sonra YARALARIM’a.

Ya da içimde hiç büyümeyen, büyüyemeyecek yıldız saflığında bir çocuğun çok yalnız  kaldığını hiç mi hiç söylemeyeceğim. Yalnızlığın   sadece damarlarında akan kan bağı olmadığına dem bile vurmayacağım. Zaten sen yalnızlığın seninle başlayan   ve biten bir aymaz döngü olduğunu çoktan  biliyorsun DİMAĞ’ında.

Gece yarısı deniz kenarının kendi içsel döküntüsünde sarardığını anlatmayacağım SANA.

Temmuz sıcağının dalgaları bile boğan o bunaltıcı kederinden hiç mi hiç bahsetmeyeceğim. Çünkü biliyorum;

sen zaten

kendi kederinden gri

sayfalar biriktiriyorsun AZIĞINDA.

Ve keder

 kendi çıkmazında sarılıyor

her daim haylaz SAFLIĞINA.

Sana ışığı bol yakamozların köpüğünde kaybolan

Hayallerimi asla anlatmayacağım.

Çünkü hayal

Bir nida bir ses beklerken

Tek başına sıçrayarak uyanıyor

Yarı uyuklamaya çalışan parça bölük UYKUSUN’da…

Sana şiirler yazmayacağım ve anlatmayacağım ne yazık;

Anlatmak

kendi duvarlarıma vururken

birde incitiyor  dönüşsüzlüğüyle

insan SELAMSIZ’lığımıza…