bolatmerve@haberajans.com
Devlet-i Âliye tarihe karıştı lakin hayatını idame ettiren tek canlı kalmıştı hatıra olarak…
O bize emanetti cetlerimizden, şanlı geçmişimizden…
Fakat biz, sahip çıkamadık, tam seksen yedi yıl “hüzün yılları” yaşadı son Osmanlı yadigarı…
O da tıpkı tarih kitapları gibi sürgünde tozlanmıştı…
Saçlarına aklar düşmüştü, lakin, onun Türkiye özlemi yeşermişti ruhunda…
Tek dileği vardı: Osmanlı’nın varisi, Türkiye topraklarında ruhunu teslim etmek…
Nitekim, öyle de oldu…
Oldu fakat, geriye kalanları hüzne boğarak, üzülmüştük çünkü onu layıkıyla ağırlayamamıştık, vatandaşlığına geçmeyi şeref bilen Türkiye topraklarında…
Esasen iyi ağırlayamadık, lakin çok şerefle uğurladık son Osmanlı’yı…
Sultanahmet Camii, yine hüzünlü bir kalabalığı misafir etti…
Halk, şanlı tarihinin özlemiyle coştu ve camiye akın etti…
Kimisi ağladı, kimisi dua etti ve kimisi de son olarak tabutuna dokunmak istedi…
Vefa son anda etse de tecelli, kimse unutmayacak onu ve her daim ziyaret edilecek…
Çünkü o, öz dedesi II. Abdülhamit'in türbe eşiğine defnedildi…
Zira kendisi II.Abdülhamit’i gören son gözlerdi…
Bu gözler, doksan beş yaşını geride bırakarak kapanmıştı…
Onu unutmayacak ve geçmişte yapamadığımız vefayı ifa edeceğiz…
Ruhun şad, mekanın cennet olsun son Osmanlı…
