Keşke noktalama işaretleri kadar insaflı olsaydı parantez içlerine sığdırmaya kalktığımız, ama sığdıramadığımız hayatlar…

Her noktanın ardından cümleler kurabilseydik yeniden, yaşamı virgüller ile ayırabilseydik keşke…

Yaptığımız yanlışlara denden işareti koymasaydık belki şimdi uzun bir çizgi çekerdik bütün doğrularımıza…

Tırnak içine alınmış düşüncelerimiz, fikirlerimiz olsaydı ve üç nokta koyabilseydik tüm sevgilerin önüne…

Devam çizgisi çekmeseydik ihanete belki kurduğumuz her cümlenin sonunda gerek kalmazdı ünleme…

Benim iki noktam vardı altlı üstlü konulan ve bir açıklamam vardı büyük harf ile başlayan…

Yarim derken yaralı sevdaya ayırmalıydık kesme işaretiyle im ekini aykırı bir imlayla…