22 Ekim 1922 Pazar günü yarın olacaklardan korkan Ali Fuat Cebesoy, Refet Bele, Hüseyin Rauf Orbay’ın meclisteki odasında kendi aralarında konuşuyorlardı. 3’üde yarın yapılacak olan cumhuriyet oylamalarında ne oy kullanacaklarını tartışıyorlardı. Gergin ve sinirliydiler. Son sözü Ali Fuat Cebesoy söyledi:
-Oylamada ret oyu verirsek M. Kemal hepimizin kellesini uçurur. Bu yüzden biz kabul oyu verelim ama mücadelemize de devam edelim.

Ertesi günkü oylamada hepsi evet dediler ve Cumhuriyet rejimi oybirliği ile kabul edildi ve Mustafa Kemal Atatürk askerden ayrılma bir insan olarak girdiği meclis kapısından Cumhurbaşkanı olarak ayrıldı. Ama Rauf Orbay ve arkadaşları mücadelelerine de devam ettiler. Nitekim daha sonra hepsi İzmir’de Atatürk’e düzenlenen suikast nedeniyle istiklal mahkemelerinde yargılanıp Atatürk’ün vefatının ardından Türkiye’yi küçük Amerika sürecine sokan ve başımıza gelen bütün kötülüklerinin müsebbibi olan Demokrat Parti’den milletvekili oldular. Yani 23 Ekim 1923’te kurulan cumhuriyet’e saldırılar aslında o kurulmadan önce başlamıştı. Ama o Cumhuriyet 85 yıldır yıkılmadı içten ve dıştan bütün saldırılara göğüs gerdi. Ne Cumhuriyetmiş beee. Bugün aslında söylenecek az söz ve sorulması gereken sorular var. Mesela dünyada eşi benzeri olmayan ekonomik kalkınma (bütçe 1923 sonunda 1 milyon dolarken 1924 sonunda 26 milyon dolar olması) o yıllardan sonra neden gerçekleşmedi? O zaman Cumhurbaşkanımız olan M. Kemal “hangi medeniyet vardır ki ecnebilerin nasihatı ve telkinleri ile yükselmiştir” derken ve bütün politikalarını buna göre belirlerken bugün neden o kriter senin bu kriter benim dolaşıyoruz? İnsanlar neden “en çok bugün” o zamanki antiemperyalist mücadeleyi özlüyor? Karanlığın üstüne doğan güneş bugün nerede, artık güneşin yerine voltajı düşük ampul mu aydınlatacak ortalığı? Ve son soru:

-BUGÜN BAYRAM GÜNÜMÜDÜR YOKSA BAYRAMINI KUTLADIĞIMIZ CUMHURİYETİ KORUMAK ADINA MÜCADELE GÜNÜMÜDÜR?

Ülkenin haline bakıp üzülüp, kendimi çaresiz hissettiğim zamanlarda hep okurum. Bugün daha bir anlamlı sanırım. Bir kısmını yani bugünü en iyi anlatan yanını yazayım.

Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri şahsi menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle techit edebilirler. Millet, fakr-u zaruret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir.

Ey Türk İstikbalinin Evladı !

İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklal ve cumhuriyetini kurmaktır ! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur .

DÜŞMANLARINI DEĞİL DOSTLARINI KONUŞTUĞUMUZ NİCE CUMHURİYET BAYRAMLARINA.