Ülkemizde sıradan insanlar genellikle “torpil” için siyasilerle görüşür...

Bu, bilinen bir şeydir...

Hayatımda kimseden böyle bir şey istemedim...

Ne de olsa biz de 12 Eylül’ün “depolitize” ettiği bir nesiliz... Siyasete biraz mesafeliyizdir...        

Bununla birlikte rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nu tanımak fırsatım olsaydı keşke...

Bunu isterdim doğrusu...

Ruhu şad olsun, makamı Cennet olsun...

“Kar, beyazdı...

Kimi vicdansızların vicdanları değil...

Kar, soğuktu...

Seninse;

Ellerin apak,

Yüreğin sımsıcaktı...

Sonsuzluğa kucak açarken,

Ve sonsuzluk seni beklerken,

Öldü dediler,

Bilemediler...

İyi insanlar iyi atlara binermiş;

İyi atlara bindiğini göremediler...

Silahın;

Kayıp...

Cep telefonunun;

Hafıza silik...

Özel çantan;

Kayıp...

Milletin hafızasında;

Hiçbir şey kayıp değil...

Dost yerinde,

Düşmansa belli...

Dağlardan...

Seni;

Bağrına alan dağlardan...

Seni;

Bir ana gibi saran dağlardan...

Seni;

Sonsuzluğa alıp giden dağlardan...

Kalbi olan dağlardan

Ve dağların kalbinden...

Seni;

Unutmak,

Unutturmak,

Silmek için

Milletin hafızasından,

Büyük gayret içinde olanlardan...

Yüreğinin;

Apak yüreğinin,

Aydınlığının farkında olan var...

Farkında olmayan var...

Seninle birlikte üşüyenler var;

Sensiz soğuk kalan dünyada...

Seninle yüreği ısınanlar var;

Kurtlar sofrasında

Pay edilirken geleceğimiz...

Saatler kıyamete kurulmuşken,

Zor kurulan köprüler kolayca yıkılıyorken,

Sevgi tohumlarının yerine nefret tohumları atılıyorken...

Sana ihtiyacımız var,

Senin düşünce ve sevgi ufkuna...

Senden nefret edenlerin en çok da... ”