Küçük mutluluklarım vardır benim hayatta. Yaşam bana ufacık şeylerden mutlu olabilmeyi bunlarla yetinmem gerektiğini öğretti zamanla. Mutluluğun çoklukta değil, az olanda ama gerçek olanda olduğunu öğrendiğim ve bunu kanıksadığım öyle uzun zaman oldu ki.

İşte bu yüzden hayattan çok büyük beklentilerim olmadı. Çok büyük sevgiler istemedim mesela, sevdiğim uğruma ölümü göze alsın, dağları delsin istemedim, bana olan aşkını ispat etmek için kendini zorlasın istemedim. Bana olan sevgisini bakışlarından gülümsemesinden anlayabilmek yetti bana.

Çok param olsun, çok zengin olayım diye de hayal etmedim. Çok kaliteli eşyaların arasında yaşayamam ben boğulurum. Çünkü bilirim benim gibi azla yetinmeyi bilen insanlar için fazla gelir fazla gelen her şey. Çünkü bilirim bu bir kısır döngüdür, ne kadar fazla gelirse o kadar fazla istenir ve bu kısır döngü insanın içinden birçok değeri koparıp götürür.

Çok fazla arkadaşım olsun, tanınan biri olayım diye de düşünmedim edindiğim bir kaç dostumun hep yanımda olmalarını bilmek yetti bana her zaman için. Çünkü hep bildim önemli olan arkadaşlıkların çokluğu değil gerçekliği. Sen ağlarken ve gülerken yanındaysa arkadaştır arkadaş.

Mesela çok başarılı olmayı da istemedim hiç bir zaman, her işte başarılı olmalıyım diye kaygılarım olmadı. Yaptığım işi hakkıyla yapmak, yaptığım işin içime sinmesi o tatmin duygusunu yaşamak kadar güzel gelmedi bana hiç bir duygu.

Ufacık şeylerde aradım hep mutluluğu, bir çocuğun gülümsemesinde, yarım yamalak konuşmasında buldum hayatın anlamını bazen mutlu oldum. Okuduğum kitabın mutlu sonuyla mutlu oldum, kitabın karakteriyle birlikte erdim muradıma. Yağmur altında özgürce koştuğumda, bir çiçeği suladığımda, babamın yüzüne baktığımda, dostuma sarıldığımda, sevdiğimin elini tuttuğumda, bir köpeğin başını okşadığımda, yapmak istediğim işi başardığımda, hayal kurduğumda, kurduğum hayalin bir gün gerçek olacağının hayalini kurduğumda yaşadığımı hissettim, mutlu oldum. Mutlu olmanın ne demek olduğunu, mutlu olmanın sırrının kendimde olduğunu öğrendim.  

            Benim gibi hayattan küçük beklentileri olanlar, ufacık olaylarla mutlu olmasını bilenler daha güçlü, daha dirençli olurlar hayata. Büyük mutsuzluklarını, büyük acılarını küçük mutlulukla aşarlar. Bilirler ki büyük mutsuzluklar hayatın sonu değildir ama yaşanılan küçük mutluluklar hayatın başladığı noktadadır.

            Küçük mutluluklarım vardır benim. Bazen en sıkıntılı zamanımda bile, en fazla sorunla boğuştuğum zamanlarda bile içtiğim bir fincan kahve kendimi mutlu ve güçlü hissetmemi sağlar. Küçük mutlulukları vardır hayatta herkesin. Kişiden kişiye değişir mutlu olma sebepleri, önemli olan hayattaki küçük mutlulukları yakalayıp onlarla mutlu olmayı becerebilmektir.

            Herkese küçük mutluluklarıyla mutluluklar…