Kimi zaman her şeyden ve herkesten uzaklaşmak ister insan,   ne televizyon olsun ister ne radyo, bir telefon bir korna sesi ötmesin ister etrafında kendi sesinden bile kaçar yalnız kalabilmek için sessizliği ile bütünleşir yalnız kalmak adına.

Bu günlerde de havadan mıdır bilmem bende kendimden başkasına tahammül edemiyorum, kedim Gizmo bile sırnaşarak sokulduğunda yüz vermiyor dokunmuyorum sıklıkla.

Düşünüyorum Dünya’yı, Ülkemi üzülüyorum.

Hava soğuk işi gücü iyi olanlar klimalı ofislerinde, rahatları yedinde.

Hali vakti yerinde olanlar sıcacık evlerinde.

Peki ya sokak çocukları, kimsesizler, evi barkı olmayanlar nerede?

Biliyor muyuz?

Düşünüp kafa yoruyor muyuz?

Ben açıkçası düşünmeden edemiyorum ve düşündükçe kahvemi Stur Bucks da içemiyorum, Her gün Mc Donald’s da öğle yemeği yiyemiyorum.

Hazır Yerel Seçimlerde yaklaşıyorken Başkan adayları umarım akıl ederler seçildiklerinde mahallenin boş oturan hatunlarına mahalle evi adında kadınlar kahvesi, vakit geçirmek isteyenlere gönüllü evi vs açmak yerine gece gidecek yeri olmayanların başlarını sokabilecekleri birer çatı yapmayı.

Çok mu mantıksız.

Mesela

Acıbadem Mahallesi Kimsesizler Evi!

Buralarda kurslar hazırlanabilir, meslek edindirme, hobi kursları bu vesile ile de gündüzleri ellerinde bali ile sokaklarda gezmezler o sokak çocukları, Ağaç kavuklarında ısınmaya çalışmaz o kimsesizler. Ve belki meslek edinip o kurslarda birer, birer ayrılıverirler yatılı iş veren fabrikalara vs.

Bizler sokakların umut çocuklarıyız
Ellerinden bir tutanı olmayanlarız
Ne sevgi gösteren ne de yüzümüze gülenimiz var
Nerede insanlık hani insanlar

Hadi uzatın ellerinizi koyun yüreklerinizi
Yansın bize de ışıklar yeşersin umutlar
Sıcak ve şefkatli bakışlarınızla
Bakın gözlerimizin içine
Tutun ellerimizden avuçlarınızdaki sıcaklıkla
Kıpırdasın suskun küllenen yüreklerimiz
Bir kez olsun kendi yavrularınızın yerine koyun bizi
Düşünün ayrılıkları geceleri karanlıkları yoklukları
Yavrularınız evinizde karşınızda dizinizin dibinde
Düşünün bir de bizleri sokakta karda kışta açta açıkta
İşte onlar bizleriz sahipsiz kimsesiz sokak çocukları
Kim sahip çıkar bize kim korur bizleri
Dertler hiç eksik olmaz gölgedir hep peşimizde
Durmadan yağmur yağar kar yağar üzerimize
Hepimiz umutta hepimiz tedirgin hepimizin çatık kaşları
Ah bir de olsaydı sokakların çatıları
Ne olur abiler ablalar anneler babalar
Verin bize umutları yaşatın bize sevgileri
Yeşertin diriltin içimizde solan hevesleri
Horlamayın dışlamayın kopartmayın hayattan bizleri
Çocuklarınız gibi bizler de bu toplumun birer gülleri
Çabuk tutun ellerinizi sarın bizdeki yaraları
Biz de bu ülkenin hepinizin evlatları
Yalnızız yalnız kimsesiz sahipsiz
İşte onlar bizler hepimiz
Çaresiz sokak çocukları

Şair :Uğur Oğuz Şahin