Kocaman bir ormandı,uzun gövdeli ağaçlar sağlı sollu sıralanmış,yaprakları gökyüzünü kapatıyordu.Ellerinde olmayan bir birliktelik vardı.Güçsüz dalları birbirine destek olur,hışırtılarla tehlikeleri savuştururlardı.Yıllar güçlendirdi gövdeleri,büyüttü dallarını.Kocaman bir orman olmuştu artık.

Sağlı sollu dizilmişti ağaçlar.Birden ne olduysa devrilmeye başladılar.Sağdakiler sola,soldakiler sağa.O kadar pervasızca devriliyorlardı ki etrafındakiler de zarar görüyordu.Oysa yıllardır beraber büyümüşler birlikte kapatmışlardı gökyüzünü.Bir fırtına aldı gitti.Hiçbiri düşünmüyordu sonunu kökleriyle birlikte tüm gövdesini yıkıyordu karşı tarafa.Mutluydular belki de ancak ne kadar mutlu ederdi ki yaşamdan kopmak,ne kadar zevkli olurdu ki sırf karşı tarafa zarar vermek uğruna yeşeren dallarını kırmak,köklerini topraktan ayırmak.Düşünmüyorlardı işte düşünmüyorlardı…Sadece yıkılıyorlardı birbirlerinin üstüne.Bir sağdan bir soldan devriliyorlardı.

Gökyüzünü kaplayan yeşillik artık yoktu. Yerde kırılmış dallar,köklerinden ayrılmış gövdeler,gövdeleri kemirmeye başlayan kurtlar vardı.Domino taşları gibi birbiri ardına düştüler.Anlamadı hiçbiri sormadı kime,niye,neden bu yıkılış,kim var bizi yıkan. Sormadı hiçbiri. Ortalık toz dumandı. Gökyüzünün maviliği halen yerindeydi ancak onu tamamlayan yeşil sararmış bir halde yerdeydi. Günler geçti,aylar geçti,yıllar geçti.Yeni fidanlar ekildi toprağın bağrına ve onlar filizlenmeye başladı.Filizlenen yeni fidanları acı bir son bekliyordu.Birileri geldi onları kökünden söktü ve gitti.Çaresiz ve yalnızdılar.Yeni kök salan gövdeleri bunu hak etmiyordu oysa.Ancak düzen belliydi önceden yapılan yanlışların cezasını onlar çekiyordu.Fakat onlar hala bilmiyordu öncekilerin neden birbirleri üstüne devrildiğini,bilmiyordu kimin yeşeren fidanları ezdiğini.Çaresizce duruyorlar kaybolan yeşil ormanın,birbirine destek olan o dalların yok oluşunu izliyorlardı.İsyan ediyorlardı içlerinden ama çok geçti.Ormanı istediği gibi yöneten, var olan düzeni elinde tutmaya çalışan o sözde büyük güce isyan ediyorlardı.Düzeni sağlayan oysa ki ilahi adaletti pervasızca müdahale hakkını kendinde gören bu da neyin nesiydi ! Biliyordu ,herkes biliyordu aslında ama kimse konuşmuyor sessizce bekliyordu.Hepsi kaderleri buymuş gibi boyun eğiyor sanki düzen böyle olmalıymış gibi onların eline bakıyordu.Her geçen gün yeni bir ormana daha zarar veriyorlardı.Düzenin sahibi görünen meşruiyetinin var olduğunu kendine inandırıyordu.Kendileri mutlu iken etraflarına her an acı veriyordular.Her şey değişiyordu ancak hiçbir şey eskisi gibi olmuyordu. [Bu ülkede önceden yapılan hataların bedelini yeni fidanlar ödemeye devam ediyor.Ancak öncekilerden biri çıkıpta özür bile dilemiyor.Yeşeren yeni nesillerin böyle hoyratça ve pervasızca yok edilebildiği bir düzen,haksız hakimiyet altında ezilen nesiller yetiştirildiği için teşekkürlerimi sunuyorum]

 Yeşeren yeni ormanların yok edilmediği bir dünya görmek dileğiyle…