Terör bitmedi, devam ediyor…

Bitmesini istemeyenler ve terörün devamından fayda elde edenler olduğu da yazılıyor, çiziliyor…

Hayatta bir araya gelmezler dediğiniz insanlar Ergenekon Davası’nda birlikte yargılanıyorlar…

Ak karaya, kurt kuzuya karışmış…

Kimin eli kimin cebinde belli değil valla…

Adamın evinden eski parayla trilyon lira çıkıyor, kendi birikimi olduğunu söylüyor… Sermaye düşmanı değiliz olabilir tabii, fakat adama da sorarlar… Minare kılıf meselesi yani…

“Mustafa” filmini seyretmeden, yani bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olanların, söz konusu film ile ilgili Can Dündar’a yapmadıkları hakaret ve aşağılama kalmadı… Aynı mahallenin insanına bile “mahalle baskısı” yapılıyor…

Can oldu Con yani…

Bilgi çağında en büyük yanılmalar da yanlış bilgilenmelerden kaynaklanıyor haliyle…

Bir adada tek başına ceza çektiğini zannettiğimiz biri bir parti aracılığı ile eşkıyaya talimat verdiği yetmiyormuş gibi, bir de kitap yazmış ve yazdığı kitap için de Bakanlıktan bir yayın evi izin istiyor…

Kendini ıssız adadaki Robinson mu sanıyor nedir…

Tam bir komedi ya…

Fakat gülmek de içimizden gelmiyor…

Ağrı'da suikast silahı ile vurulan Jandarma Binbaşı Süleyman Can şehit oluyor, askerlerimizden de şehit haberleri geliyor, ateş sadece düştüğü yeri yakmıyor artık, tüm Türkiye acıya boğuluyor, yaşanan acılar ise milletimizin teröre geçit vermeyeceğini herkese ilan ediyor…

“Bir hilal uğruna Ya rab ne güneşler batıyor...”

Bu güneşler boşu boşuna batmıyor elbette, ülkemizin geleceğini aydınlatmak adına…

Düşman düşmanlığını her fırsatta yapar. “Su uyur, düşman uyumaz.”

Bulunduğumuz coğrafyada ise, “Dost yok, düşman çok…”

Peki, sorunlar insanımız teröre kurban gitmeden ve askerimiz şehit olmadan da çözülemez mi?

Sorun , sorunun tanımlanmasındaki varyasyonlardan kaynaklanıyor…

Bu çeşitliliğin nedenleri ise çok… Amaçlar başka, niyetler başka başka olunca, araçlar da başkalaşıyor tabii…

Birliğe, birlikteliğe ne kadar da ihtiyaç var bu ülkede…

Peki, çözüm, çözümler…

“ On dört asır evvel yine böyle bir geceydi
Kumdan ayın on dördü bir Öksüz çıkıverdi!
Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir hâlbuki bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabiî
Bir kere zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi.

Bir kerre de mâmûre-i dünyâ o zamanlar.
Buhranlar içindeydi bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkına sarmıştı zemînin.
Salgındı bugün Şark'ı yıkan tefrika derdi.
Derken büyümüş kırkına gelmişti ki Öksüz
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada insanlığı kurtardı O Mâsum
Bir hamlede kayserleri kisrâları serdi!
Aczin ki ezilmekti bütün hakkı dirildi;
Zulmün ki zevâl aklına gelmezdi geberdi!
Âlemlere rahmetti evet şer–i mübîni
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sâhipse O'nun vergisidir hep;
Medyûn O'na cem'iyyeti medyûn O'na ferdi.
Medyûndur O mâsûm'a bütün bir beşeriyyet.
Yârab bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.”  

Evet, günümüzün gecemizden farkı ne, fesat çeteleri durmadan çalışmakta, dünya yine buhranlar içinde değil mi?

Senlik benlik kavgaları güdülmüyor mu bu gün de, Asya ülkelerini tarih boyunca zayıf düşüren yıkılmasına yol açan ayrılık fikirleri, gayretleri değil mi?

Âlemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Muhammed’in mesajlarına kulak vermenin zamanı gelmedi mi?

O Yüce Peygamber, kendi asrında hüküm süren devlet başkanlarına gönderdiği o ilahi mesajları zannediyor musun sana, bana yani bize göndermedi…

Bu ülkede etnik kökeni ne olursa olsun bizleri bir arada tutacak o kadar çok (bir)ler var ki, gelin bizler bu birlere tutunalım…