Kayıp gidiyor ellerimden usulca zaman
Gülümsemeyi unuttum
Nefesim karanlığa yürüyen bir ülkenin GÖLGE’si

Kayıp gidiyor ellerimden zaman… Yıllar hızını alamadan uzaklaşırken; istenmiş, dilenmiş, dillenmiş, içimizden geçmiş, söylenenmiş, söylenememiş, gerçekleşmiş, gerçekleşmemiş hayallerde hızla zamanla birlikte kaybolup gidiyor. Dur diyorum kendimin bile duyamayacağı bir fısıltıyla. Durmak istemiyor, yıl sonu bilançoları devrediliyor hızla sonraki yıla. Duygular, umutlar, sevinçler, seçim oyunları, sınav sonuçları, düğün alayları, ayrılıklar, ödeme noksanları hepsi devrediliyor üst üste. Yağmur sonbahar grisiyle gerileyen gün batışında eşlik ediyor çelişkilerin gece yanına karamsar. Aşk önce elini uzatıyor tam tutacakken geri çekiyor umarsızca. Dokunmamaların dili yok, donuk sonbahar sitemli kendi esrik siperine . Islanmak istiyor tüm yıl yaşanan ve yaşanamayan hayal kırıkları. Yüzü kızarıyor dalgaların kendi gizinde barındırdığı utançları da hatırlarken lodosta. Ve kıyılara savuruyor acısını “rahat bırak” diye de haykırarak. Yıllar sonrasında tekrar ve tekrar tarih utanıyor.

Ey gri sonbahar. Son bahar. Sen belki tanıklığını yıllar sonra dillendirebilirsin yeni nesillere. Bir ülkenin gözyaşları ve umutları üstüne oynanmış tüm oyunların utancını anlatırsın belki de fısıltı ile sonsuz bir melodide.

Yalnızlığa gömüyor başını aşk
Esir tutkuları ile
Ellerim hayata susan bir asrın HİS’i

Kayıp gidiyor ellerimden usulca hayat
Özleme dönüştü kederi
Nefesim güneşe gülen bir ülkenin ÖZLEM’İ