Ergenekon’un on ikinci dalgası altında çağdaş yaşam derneği şubeleri tek tek basıldı.

Bütün bunlar bana geçmişi hatırlattı.

Bundan yıllar önceydi: “İrtica yapılıyor” yaftasıyla olur olmaz evlere “aranabilir izni” olmadan “cemaat evleri” diye baskın yapılıyor,

öğrenci yurtları, evleri didik didik aranıyor,

sahte öğrenci evleri kurulup, içerisine silah, uyuşturucu konuyor ve cemaatle bağlantısının olduğu yaygarası yapılıp ihbarla bastırılıyordu.

Bunlarla korku salıyorlar, bu şekilde masum insanları suçlu göstermek için ellerinden geleni yapıyorlardı.

Kamu kurumlarında bu namaz kılıyor, şu kuran okuyor diye fişleme yapılıyor ve irtica damgasıyla hiç namaz kılmayanlar dahi işinden oluyordu.

Şeriat’ın ne olduğunu, Kelime manasını bile bilmeyen bir grup kadını sokağa döküp “kahrolsun şeriat” diye bağırtmışlardı.

Bütün bu yapılanlara da legal diyorlardı.

Türkan Saylan’ın bir öğrenciyi çağırıp “ eğer nurcuların yurdundan ayrılmazsan seni bu okulda süründürürüm” dediğini bana yakın arkadaşım anlatmıştı.

Kızcağız çok korkmuş ve durumu arkadaşlarıyla paylaşmış, arkadaşları da onu eve çıkartmışlardı.

Özel bir ev ama yine nurculara bağlı…

Çağdaş yaşam derneği adı altında öğrencilere burs veriyorlar ve öğrencilerin beyinlerini yıkamak suretiyle mitinglerde kullanıyorlar.

Evet, bütün bunlar legal oluyor, haklı sebeplere bağlanılıyor; sıra kendilerine gelince haksızlık oluyor, bu ülkenin aydınlarına bu işler yapılmaz deniliyor.

Üstelik kendilerini mağdur duruma düşmüş gösteriyorlar: “Öğrencilerin bursları verilmedi ne olacak”

diye “sorumluluklarını bilen, öğrenci yanlısı, zor anlarda dahi öğrencileri düşünen” imajı vermeye çalışıyorlar.

Kendilerine yapılanların illegal olduğunun türküsünü söylüyorlar.

Sorulması gerekiyordu: acaba bütün bu darbeleri, oyunları kim hazırlıyor, kim uyguluyor, kim finanse ediyor, kim bu kadar insanı çevresine nasıl topluyor ve nasıl ellerinde tutuyorlardı?

Kolay değil ki bunlar…

Hiç kolay değil çünkü köklü bir teşkilatın, yapılanmanın olması gerekiyor.

Evet, zaman geldi yapılan oyunlar bir bir dökülmeye başladı.

Aynı durumun başlarına gelmeyeceğini zannettiler.

Kuyruklarına basılınca nasıl da telaşlandılar, korktular ne yapacaklarını şaşırdılar.

Ne diyeceklerini bile bilemediler…

Sakinmiş gibi görünüyorlar, bilindik kelimelere sığınıyorlar.

Malum medya da her zaman olduğu gibi Ergenekon’u savunuyor.

Bunlar aydın, bunlara böyle şeyler yapılamaz diyor.

Aynı durum başkaları için geçerli değil. Aydın olan sadece Ergenekon’cular.

Evet, acaba bu memleket bu duruma düşmüş daha kaç aydın görecek.