Ben entrika uzmanıyım abi, bana sökmez öyle dolaplar, dümenler. Ben adamın ciğerini bilirim, bir baktım mı tamamdır, kafasının en ücra köşesinde dolanan, kıvrılan dolapları, entrikaları şıp diye anlarım.

Bunlar çeşitli tiptedirler. Bazıları öyle şirindirler ki, kucağınıza alıp hoplatmak istersiniz. Bir gülmeleri vardır, size bakıp öyle bir göz süzerler, dudaklarını kulaklarına kadar götürüp sırıtırlar ki, onlardan iyisi yoktur. Sürekli kendilerini övüp başkalarını kötülerler. En belirgin, göze batan özellikleri başkalarını kötülemektir. Kötülerler ki kendileri iyi gözüksün, hoş gözüksün. ..

Özellikle menfaatleri olan yerlerde tüm sanatlarını sergilerler. Kazan nerde kaynarsa maymun orda oynar hesabı kırk takla atarlar, gerdan kırıp göz süzerler. En büyük rantı elde edebilmek için, acımasızca insanları harcarlar. İnsanların sırtlarına basıp elde ettikleri tayını da hiç vicdanları sızlamadan çok büyük bir mutlulukla yerler.

Yukarıya kuyruk sallayıp aşağıyı ezmekten,  üzüm gibi suyunu sıkıp içmekten hiç zorlanmazlar. Şu kardarcık olsun üzülmezler. Harcadıkları insanlara arkalarını dönüp bakma zahmetine bile katlanmazlar. Zaferlerini de en lüks bir yerde kutlamaktan geri kalmazlar. Diğer insanlar ezilip un ufak olmuşlar hiç aldırış etmezler. Etin büyük, en güzel,en leziz parçasını afiyetle yutarlar.Boğazlarında da kalmaz. Hızla mideye iner.

Neyse, yalınız tüm bu entrikalar günışığına çıkar ve çıktığı zaman da, hiçbir şey olmamış gibi pişkin bir şekilde sırıtırlar. İşte abiciğim ben, bu tipleri görür görmez tanıyorum. İşte bu, o maymunlardan biri, kaynayan kazanı arıyor diyorum. Dumanını görür görmez koşarlar, hemen o yöne seğirtirler. Kazanın başındaki eğer, dalkavuk dostuysa, pohpohlanmaktan çok hoşlanan biriyse, bir tipleri asla tanıyamaz, baş köşeye oturtur, kazanın başına geçirir,hatta ve hatta kepçeyi de onun eline verir.

Gün gelir bakar ki ne kazan kalmış, ne de kepçe. Bol bol övüldüğü ile kalakalmıştır ortada. Öteki de başka kazanlar aramaya çoktan çıkmıştır bile…

Ve bu dümeni öylesine ustalıkla çevirmiştir ki, kimsenin ruhu duymamıştır. Ah! Abiciğim,  ah! Siz bilemezsiniz ben bu tipler üzerinde ne araştırmalar, ne incelemeler yapmışım ! Şu 66 yaşım onlarla doludur. Hele okullarda neler görmüştür şu gözlerim! Ayrı kaptan su içemeyen can ciğer dostlar, müdür söz konusu olduğu zaman birbirlerini ele vermekten, satmaktan, sonra da birlikte yiyip içmekten, zil takıp oynamaktan geri kalmazlardı.

Şimdi onları deşifre etsem var ya, kanlı bıçaklı olacaklarını sanırsın ama yanılırsın. Tam tersine, biraz esip gürledikten sonra yine aynı tas aynı hamam yarenliklerine devam ederler. Çok şaşırdınız değil mi? Şaşırmayın. Bunların hamuru aynıdır ve birbirlerinden ayrılamazlar. Birbirlerini kokularından tanırlar ve yakınlık duyarlar. İnsan kendi benzerini sever , aslında sevdiği kendisidir.

Ondan vaz geçerse kendinden vazgeçeceğini sanır. Kimse de kendisinden kolay kolay vazgeçemez, kızsa da yapışmış kalmıştır benliğine. Öyle yapışmıştır ki kerpetenle bile ayıramazsınız.

 İşte, bu sebeple kendi dalkavuk benzerinden vazgeçemez.Çünkü, onunla bir bütünlük oluşturmuştur. O , kendisidir. Kendisi de odur. Kopamazlar kolay kolay. Ne zaman    büyük bir menfaat söz konusudur, işte o zaman koparlar.Tavuğun bacağı kimde kalmışsa, ötekisi ona diş biler.Rant kavgası derler buna.Küçüğü büyüğü olmaz. Küçük küçük yapar, büyük büyük .Herkes çapına göre.

Bazen öyle yöneticiler vardır   ki, bu tip insanların  her nabza göre şerbet verdiğini bilmezler ve    her sözlerine inanırlar.   Dolayısıyla da bu tip insanlar, her yerde ve her devirde kendi gemilerini yüzdürürler fakat başkalarınınkini de batırırlar.

GÖKSU