‘’Kadınlar tanırım

Ülkeme ait…

Yaslandım mı çınar gibi

Sardım mı umut gibi… ‘’

Demiş şair…

Kadınlar, bizim kadınlarımız…

Anadır eli öpülesi, dünümüz, bugünümüz, yarınımızdır… Hayattan en sıkıldığımız zamanlarda kafamızı göğsüne bastırıp bağıra çağıra ağladığımız, hayatımızın emek işçisi, - hep erkek için söylense de – evimizin asıl direği, bizi hayatta karşılıksız seven tek varlık, varımız-yoğumuz neyimiz varsa o. Anneyi anlatmaya yetmez ki kelimeler…

Eştir kadın… Hayatınızı paylaştığınız, hayata birlikte karşı durduğunuz, sevdiğiniz, her şeyden öte iyi ve kötü gün dostunuzdur eşiniz…

Peki, neler yapar kadınlar?     

Kadının hayatı öyle sanıldığı gibi ev işi, çoluk çocuk ya da çalışıp eve 3–5 kuruş katkı sağlamak değildir elbette. Kimi yerde ırgattır kadın, kimi yerde patroniçe. Kimi yerde ojeli tırnakları zarafettir, kimi yerde nasırlı elleri emek. Kimi yerde töre diye hayatının baharında topraktır, kimi yerde pis nefislere sermaye, kimi yerde hanım ağa, kimi yerde sözüm ona fırst lady…

Çağdaş toplumlarda kadın üretendir. Bazı kesimlerce tüketici olarak kabul edilse bile her iş kolunda üreticiliğini ispatlamıştır. Günümüzde kadın elindekini yeterli görmeyen, daima daha ileriye, daha güzele doğru yürüyen, araştıran toplumun en önemli parçasıdır. Toplumun temel taşıdır kadın…

Tarih boyunca üreten kadın, dünya var oldukça da üretecektir. Fatihleri, Kanunileri, Mustafa Kemalleri doğurup büyüten kadını, nasıl ikinci sınıf vatandaş olarak görebiliriz?

Çağlarca yönetilen kadın günümüzde kabuğunu kırmış, yönetici durumuna gelmiştir. Tarladan, fabrikaya, evden, okula, hastaneden, şantiyelere hatta devletin üst kademelerine kadar her yerde kadın, varlığını göstermektedir.

Türk milli mücadelesinde cepheye mermi taşımış, yiyeceğini askerine bağışlamış, erinin-erkeğinin yanında savaşmış. Türk kadınının Türk toplumunun oluşumunda oynadığı rol inkâr edilemez. Bir Nene Hatun, bir Kara Fatma, Elifler, Zeynepler… Kurtuluş Savaşı’nın ölümsüz sembolleridir. Üç kıtada medeniyetler kurmuş, değişik medeniyetleri birbirine bağlamış, büyük Türk kültürünün yaşamasında da en önemli rolü yine kadın üstlenmiştir. Ninelerimizin sandıklarında, analarımızın bohçalarında, yazmalarında, genç kızlarımızın el emeği göz nuru nakışlarında Türk kültürü yaşamıyor mu? Kısacası kadın, en az ürettiği yıllarda bile Türk kültürünü üretmiş ve yaşatmıştır.

Kadın toplumun temelidir. Nasıl ki temelsiz bir bina yapılamazsa, kadınsız bir toplum da var olamaz…

Şairimiz Nazım Hikmet Kuvayi Milliye Destanı’nda kadınlarımızı ne de güzel anlatır;

Ve kadınlar,

Bizim kadınlarımız…

Korkunç ve mübarek elleri,

İnce, küçük çeneleri,

Kocaman gözleriyle,

Anamız, avradımız, yârimiz…

Ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen,

Ve soframızdaki yeri öküzümüzden sonra gelen,

Ve dağlara kaçırıp, uğrunda hapis yattığımız,

Ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki,

Ve kara sabana koşulan,

Ve ağıllarda

Bizim olan kadınlar,

Bizim kadınlarımız…

Şimdi ayın altında,

Kağnılar peşinde,

Harman yerine kehribar başlıklı sap çeker gibi,

Cepheye mermi taşır…

İşte bizim kadınlarımız böyledir. İşte sırf bu yüzden Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’te demiştir ki; ‘ ’Ey kahraman Türk kadını! Sen yerlerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın…’’

Asya’daki sarı tenli kadınlar, Afrika güneşindeki siyah tenli kadınlar, tüm erdemleriyle Kızılderili kadınlar… Kadın her yerde aynı: cefakâr, fedakâr ve her yerin her şeyi… İşte bu yüzden böyle bir gün var…

Saygıyla tüm emekçi kadınlarımızın önünde eğiliyor, emek kokan ellerinden öpüyor, emeklerimizin ekmeğimize dönüşeceği bir yaşam dileğiyle Dünya Emekçi Kadınlar Günü’müzü kutluyorum…