Hayatımız botunca birilerine duygusal yatırımlar yapıyoruz. Yatırım yaptığımız kişiler hayatımızda gidince de duygusal iflaslar yaşıyoruz.

            Doğduğumuzdan beri içimizde özenle birikim yaptığımız, harcamaya kıyamadığımız, bizi sevenlere bile cimrilikle kıtı kıtına verdiğimiz sevgiyi bir gün geliyor ve yanlış ya da doğru birine yatırıveriyoruz.

            Yaptığımız sevgi yatırımının karşılığını almak istiyoruz. Hem de yüksek faizlerle. Yatırdığımız sevginin üç katını beş katını on katını almak istiyoruz karşımızdaki insandan.

            Bu hayallerle başlıyoruz bir ilişkiye, duygusal yatırımlar yapıyoruz seviyorum dediğimiz insana ve bir sabah bir uyanıyoruz ki O insan yok, gitmiş.

            Bizim içimizdeki sevgiyi de, bize vaat ettiği yüksek faizli sevgiyi de alıp hayatımızdan çıkmış ve biz öylece ortada kalakalmışız.

            İflas ettiğimiz bir yana, içimizdeki bir daha o sevgiyi oluşturamayacağımızı zannedip çuvallıyoruz hayatta. Nefret beslemeye başlıyoruz bu kez de içimiz de sevgi kaynaklarının kuruduğunu iddia ediyor, nefret ve öfke kaynaklarını beslemeye başlıyoruz.

            Artık hayata ve insanlara öfkeli gözlerle bakıyor, bize sevgi yatırımı yapmak isteyen herkesi gözü kapalı sevgi hırsızı ilan ediyor, öyle görüyoruz. İçimizdeki sevgi gibi nefretimizde alıp gider diye ürküntü duyuyoruz.

            Fakat o ruh hali içinde bilemiyoruz ki. Aslında nefreti kimse almak istemez, tamam doğru sevgi ve öfke ve nefrette hayatta ve karşımızdaki insanların benliklerinde yüksek faizlerle işlem görür. Eğer karşımızdakine sevgi yatırımı yaparsak sevgi, öfke yatırımı yaparsak öfke buluruz karşılığında. Ve fakat hayatın en önemli gerçeklerinden biri de içimizdeki sevi kaynakları asla kurumaz.

            İçimizdeki sevgi kendini sürekli olarak yeniler, fakat insan o ruh hali içinde bunu kavrayamaz. Belki de yıllar sonra içimizde kimseyle paylaşamadığımız sevgi seli olunca farkına varırız. Bu kez de içimizdeki sevgiyi verecek birilerini bulamayız etrafımızda. Çünkü geçirilen yıllarda etrafımızdaki insanlara hep öfke ve nefret yatırımları yaptığımızdan ve sevgi yatırmadığımızdan dolayı öylesine yalnız kalıyoruz ki içimizdeki sevgiyi kimse almak istemiyor.

            İşte böyle hayatımızın bir döneminde mutlaka birilerine duygusal, sevgi yarımları yapıyoruz ve sevgi yatırımı yaptığımız insanda bizden aldığı bütün sevgiyi alıp gidiverince iflas ediyoruz.

            Hayatımızdaki sevgi kaynaklarını kurutuyoruz. Her şeyden önce verdiğimiz sevginin yüksek faizli karşılığını beklemekten vazgeçmemiz gerekiyor. Sonra da iflas ettiğimizde içimizde nefret ve öfke kaynaklarını değil de sevgi kaynaklarını beslememiz gerekiyor.

            Kim bilir belki de hayatın gerçek mutluluğu içimdeki sevgi kaynaklarını kurutmamakta saklıdır.