En gizli sevdalarda buluşmuştu yürekleri ve birbirine kenetlenen eller birkaç binyıl öncesinin klasik beğenisiyle kırmızı başlıklı kızın masumiyetine saklanmış hiçlikte idi. Pamuk prensesin baygınlığı bile saflığına dokunamadı elmanın. Oysa elma kendi kabuğunun altında barındırıyordu kirlenmişliğini de dünyanın. Dünya kendi dönüşüne kapatmıştı yüzünü arsızca. Ve öfkeye sarmıştı dörtyanını acımasızlığın.

Sana rastlayışım

Yada kirpik ıslaklığımda mıydı

Nemli gizemi ellerinin

En gizemli sevdasını fısıldadı az önce kayan yıldız ayışığına ve özlemin ezgisiyle baktı yakamozlara. Gece ne kadar   kendi içinde de yaşıyor olsa da suskunluğunu alınan yorgun solukların,  her soluk hem  biraz yaşam hem biraz yaşamsızlıktı kendi bağrında.

Kısa soluklarım oldu

Kendine bir çağ kadar uzak hayaller

Yangın gölgesinde savruldu

Yaşamın yitik heyecanı

Kalabalık sokakların akışında

Sesime takılan fısıltınla

Bak yine kendine savruldu küller

Hiçliklerin adaletsizce kıyılara vurduğu bir öğle vakti rastladı büyülü bakışlarına. Anlatmak isteyipte anlatamadığı ne kadar çok şey vardı günün suskunluğu dalgın gözbebeklerinle. Caddenin gürültü kalabalığı arasında “sanki yıllarca yanımdaydın aslında ne kadar tanımıyor olsam da öncesinde” diyordu kalp atışları. Hiç kimse duymadı ama o tınıları bastıran atışlarını duydu heyecanın. Yaşam pınarının sessizce bekleyişinin ödülü müydü heyecan sesi, yada kırk yıla dayanan bir özlem mi bütünleşmesi yüreklerin gündoğumunda. Bir o kadar hızla yayılırken damarlarına sen diye akan kan, bu kadar sıradanlığına da insanlığın   yine buruk gülümsedi.

Gecenin karanlığına   gülümsüyor kış bizsiz yollarda. Yollar, fırtına, kar ve yağmur altında. Hastaneler, sokaklar, okullar, yollar dezenfekte. Çağın çağa uygun salgınları. Sel alıp başını umutları da beraberinde sürüklemekte.

Sevgide usulca gülümsemesiydi tüm evrime kendi teorisinde, nasıl nefes alınabilirdi ki bu acımasız hiçlikte.