Dün 23 Nisan dı.Dünya’nın ilk ve tek çocuk bayramı tüm yurtta çoşkuyla kutlandı.

       Binlerce,milyonlarca çocuk büyük bir sevinç ve heyecanla güne başladı.Kimisi şiir okudu,kimisi komposizyon,kimiside yapılan etkinliklerde yer aldı.Tüm çocukların yüzünden okunuyordu mutlulukları.

       İşte böylesine önemli ve değerli bir günü çalışarak geçiren çocuklarımızda vardı.

       Ülkemizde şuanda hem okuyup hem de çalışan çocuk sayısını biliyor musunuz?

       İnanın ben bilmiyorum,BİLMEK İSTEMİYORUM.

       O kadar yüksek ki bu rakam inanamazsınız.

       23 Nisan bildiğiniz gibi resmi tatil.Bizim okul Cuma gününüde tatil yapıcan birçok öğrenciye gün doğdu memleketlere gitmek için.Ben de o öğrencilşerden biriyim.

Valizi topladım evden çıktım yola.Sanırım saat 12:00 civarıydı.Caddelerde velisi ile birlikte birçok küçük kardeşimle karşılaştım.Hepsinin elinde bayraklar,balonlar,çok güzel ve anlamlı sözlerin yazılı olduğu pankartlar vardı.23 Nisan’ın çoşkusunu en güzel şekilde ve en derinden yaşadıkları her hallerinden belliydi.

Beni havaalanına götürecek otobüse binmek için durakta beklediğim sırada küçük bir kız çocuğu birazda çekinerek yanıma yaklaştı ve “Abi,medil alsana be abi,neolur abi yaa” dedi.Açıkcası içim parçalandı.

       Yavaşça başını okşayıp “Kaça bu mendiller “ dedim.Birden heyecnladı,gözleri fal taşı gibi açıldı.Kirli ellerini ,kirli üstü başına sürerek “1 Lira abi” dedi.O kadar sevimliydiki anlatamam.Karışık cebimde 1 kira ararken “Sen okula gitmiyor musun?” diye sordum.Soruma evet yanıtını kafasını sallayarak verdi.Sonra ekledi “Hem okuyorum,hemde çalışıyorum”.Ceplerimde hala 1 lira ararken, o da bana meraklı ve gözlerle bakıyordu.Parayı hala bulamayışıma ben bile sinir olmuştum.Sanırım o aynı duyguları yaşıyordu benimle ki küçük küçük öflemeler,püflamalar duymuyor değildim.Biraz daha zaman kazanmak için bir soru sormaya daha karar verdim.”Eee,bugün 23 Nisan,sen niye buradasın,kutlamıyor musun yoksa bu güzel bayramı” dedim.Ve hiç beklemediğim bir cevap verdi bana ve ben dona kaldım.

       “BAYRAM BENİM NEYİME BE ABİ,NE PARAMIZ VAR NEDE YİYECEK YEMEĞİMİZ”

       Sizcede her şeyi açıklamıyor mu bu cevap.

       Dün birçok çocuk 23 Nisan’ı neşeyle kutlarken,birçok çocukta bu güzel günü çalışarak geçirdi.

       Peki onların hakkı değimliydi doyasıya eğlenmek,neşeyle,heyecanla kendi bayramlarını yaşamak?

       Ülkemizde çocuklar için,çocukların eğitimi için canla başla çalışan birçok kurum var.Ve bu kurumlar çocuklar için her şeyi yapıyorlar,yapmaya çalışıyor.

       Ama yıllardır Türkiyemizin kanayan yarası olan İŞÇİ ÇOCUKLAR konusunda alınan önlemler yetersiz.Bu gün gibi aşikar.Umarım bu konuda daha detalı ve uzun süreli çözümler yapılır.

       Buarada ceplerimde 1 lirayı arıyordumya,bulamadım.”Özür dilerim ama 1 liram yok “ dedim.Küçük mendilci kız ne dese beğenirsiniz.”Olmaz abi,aldın eline bir kere”diye cevabı yapıştırdı bana.

       Çözüm olarak ben paramı bozdurdum ve ona medilin ücreti olan 1 lirayı zorda olsa verdim.