Her pazar yazısı benim için özeldir. Ne olduğunu bildiğimiz bir haftanın sonunda, ne olacağını tahmin ettiğimiz ancak ne olacağını tam olarak hiç bilmediğimiz bir haftanın başlamasından az evvel. Belki yeni umutlarla bu haftaya girenlerimiz vardır yada haftanın başlamasını hiç istemeyenler (mesela öğrenciler). Ama öyle yada böyle bu pazar günü geçecek ve hafta başı yine işi olanlar işine, okulu olanlar okullarına gidecek. Pazar günleri hep hüzzam makamı dinleyesim vardır. O müthiş şarkıların sözleri ve hüzzam makamının inanılmaz rahatlatıcı duygusuyla uykuya geçesim vardır. Nazım okuyasım vardır pazar günleri. Enfes şiirlerini ezberden bir kez daha okumak. Arkadaşların koluna girip maça gidesim, bir çocuğun yanağını okşuyasım, kır lokantasında yemek yiyesim, sevgiliye şiirler okuyasım, annemin babamın elini bir kez daha öpesim, eşofmanlarımı giyip yürüyüşe çıkasım vardır. Pazar akşamları binlerce kez tartıştığımız ofsayt pozisyonunu bir kez daha tartışasım vardır. Her pazar olduğu gibi dedemlere gidip özlediğim o kahvaltıyı yapasım vardır. Güneşin altında oturasım, akşama ne yemek yapılacak geyiğine katılasım vardır. Pazar günleri özeldir dostlar. Belki sevgililerin kavuşma günüdür, belki küçüklerin çoğu zaman ihmal ettiği büyüklerini hatırlama günüdür, tembellik günüdür, hafta boyu çalışanların işten başka şeylerin olduğunun farkına varma günüdür belki. Dostlara tavsiye olsun, bırakın bütün işlerinizi, bırakın günlük hayatın hiç bitmeyen meşgalelerini. Gidin ve sevdiklerinizin, sizi sevenlerin yanında olun. Ertelemeyin düşündüklerinizi. Bir daha Pazar günü yaşamayabilirsiniz… Birazda hüzzam makamı dinleyin.

Talihin elinde oyuncak oldum,

Kader böyle imiş bu imiş alın yazım,

Zalim elinden sarardım soldum,

Şimdi gönlü kırık yaralı kuşum.

Ömrümce gülmedim yanarım inan buna,

İsterim artık kader gülsün bana,

Gençliğim geçti yazık ızdıraplar içinde,

Acaba bir gün acaba bir gün gülecek miyim?