Zamana ne kadar yenik düşüyoruz, zaman bize ne kadar karamsar.

Bir anın acısını başka zaman  ve duygulara taşıyoruz ya hep farkında yada hiç farkında olmadan ,

Kısa anları ne kadar çalsak ta zamandan, içten bir buse yıldızlardan dilek tutmadan

Nasıl ilerleyebilir ki  yörüngesinde yılların, nasıl   ve ne zaman…

Hangi umutlar, umutsuzluğun hayal kırıklıklarının duvarını yıkabilir sıfırdan.

Kasırgalar mı çalar, çığ mı alır götürür akışıyla berrak gülüşlerini sonbaharın.

Sonbahar kendi içinde barındırıyor ya zaten  özlemini  gölgesinin,   yapraklarından…

Terk edilen hep ağaçlar oysa.   Birde hazanla sararmış zaman…

Bugün gülümse, gülümse ki gül yüzlü çiçekler baksın ay ışığına kimsesizliğinin

Hayat saçlarının ufuklarını tarasın gözpınarlarının coşkusuyla

Sonbaharın ömrü ufuk çizgisine olmasın düşman

Gülümse ki yorgunluklar isyanına sesinin, gerçeklerle yol alsın

Bekleyen   hep duygular   ya zaten.   Birde ilkbahara da göz kırpan zaman…