Son günlerde yaşanılan ekonomik kriz herkesi derinden fazlasıyla etkiledi.

İnsanlar işsizler ve geçinemiyorlar. Nasıl iş bulup geçinecekleri hakkında ise bir fikirleri yok.

Akşam eve nasıl ekmek götüreceğim, bu ay kiramı nasıl ödeyeceğim, çocuğumun okul masrafını nasıl karşılayacağım, bu kış günüde tavana vurmuş doğalgaz ve kömür fiyatlarıyla nasıl ısınıp nasıl kışı çıkartacağım. Her gün her şeye gelen zamlara rağmen olmayan gelirimle ben nasıl yaşayacağım, birikmiş borçlarımı nasıl ödeyeceğim, nasıl çıkacağım bu dolusu almayan boşu dolmayan hesabın içinden diye kara, kara düşündüren bir kaos bu. Şu anda bütün herkeste bu ve buna benzer milyonlarca sorun var düşüncelerde.

İnsanlar artık öylesine bunalmışlar, ne yapacaklarını öyle şaşırmışlar, her şeyden öylesine umudu kesmişler ki. Gelecek ümitlerini türbelerde dua etmeye bağlamışlar.

            Bu akşam özel bir televizyon kanalında bir haber programında sunucu mikrofonu halka, bu ülkenin kadınlarına çevirmiş. Kadınların hepsi ağlıyor, hepsi gözyaşları içinde.  Hepsi işsiz çocukları için iş istiyor, Hepsinin iyi meslek sahibi çoluk çocuk sahibi evlatları var ama hepsi işsiz, hepsi gelecekten ümitsiz. Dağ gibi biriken kredi kartlarını nasıl ödeyeceklerini bilemeden içleri yana, yana haykırıyorlar. Açız, işsiziz. İş istiyoruz diye.

Hepsi yüceliğine ve kurtarıcılığına tüm gönülleri ile inandığı devletten yardım değil, bedavaya beyaz eşya değil. İş istiyorlar. Emekleri ile çalışmak, yorulmak, kazanmak ve kendi kazandıkları ile geçinebilmek istiyorlar. Hepimiz böyle istiyoruz.

            Sayın Başbakanımız “Kriz bizi teğet geçti ve Hamdolsun iyiyiz” cümleleri ile seçim meydanlarında kurduğu cümlelerle, okuduğu şiirlerle. Halkın, vatandaşın “İşsiziz, açız geçinemiyoruz, çığlıkları birbirine karşı öylesine bir tezat oluşturuyor ki.

            Ticaretle uğraşan insanların yarısından çoğu iflas etmiş durumda, Bütün sektörlerde satışlar yüzde yüze yakın bir kısmı durdu. Esnaf kan ağlıyor. Birçok esnaf her gün siftah bile yapamadan kapatıyorlar dükkânlarını. Satış yapamadıkları gibi geçmişteki alacaklarını da tahsil edemiyorlar. Karşılıksız çıkan çekler, senetler ve iflas eden işyeri sahipleri ve esnaflar buna bağlı olarak da işçi çıkarmalar. İşsizlik.

            Günümüz Türkiye sin’de, siyasi liderlerimiz seçim meydanlarında birbirlerine çamur atmaya çabalarken vatandaşa seçimlerden sonra mutlak unutulacak vaatler sıralarken her gün birileri işsizlikten, geçinememekten ya da artık yüz binlere vurmuş kredi kartı borçları yüzünden cinnet geçiriyor. İnsanlar intihar ediyor, yakınlarını vuruyor, hırsızlığa ve dolandırıcılığa başvuruyor. Çeşitli yerlerde seslerini yukarılara duyurabilmek için eylemler yapıyorlar hata gidip başbakanlık önünde bile eylemler yapıyorlar. Bu ve bunun gibi haberleri her gün izliyoruz, okuyoruz.

            Vatandaş artık kimseye güvenilmeyeceğinin farkına varmış bir durumda. Ama gün geçtikçe battığı bu borç batağından, işsizlikten nasıl kurtulacağını bilmiyor, ne yapacağımızı bilmiyoruz.

            Gerçekten bu kriz bizi teğet geçtiyse hala hamdolsun iyiysek ben bu cümleleri sarf eden ve bu şekilde düşünen insanlara sormak istiyorum. Ekmek bulamazlarsa pasta yesinler mantığı ile bu işin sonu ne olacak

            Bu işsizliğin sonu ne olacak. İnsanlar ne zaman geleceğe umutla bakmaya başlayabilecekler. Ne zaman derin bir oh çekip borçlarını, kredi kartı ödemelerini, ödenmeyen çek ve senetlerini, iflas edeceğim düşüncelerini ve ailemi nasıl geçindireceğim düşüncelerinden kurtulup rahat bir nefes alacaklar.

            Seçim meydanlarında iktidar olmanın birbirlerine laf söylemek olduğunu zannedip, bu her şeyden bıkmış halkın sesini duymayan sayın liderlere bunu sormak istiyorum.

            Ne zaman bitecek bu bizi teğet geçen kriz, biz ne zaman bir oh çekeceğiz..