Hoş buldum yazısına verdiğiniz olumlu tepkiler için teşekkür edip ikinci yazıya dahi bir cesaretle başlıyorum. Aslında bu gün yazma merakı nerden geldi onu anlatmak niyetindeydim ama Altınova’da yaşanan malum olaylar herkesin olduğu gibi benimde canımı epeyce sıktı, ve esasen bu olaylarla beraber neden yazmak istediğimi bir kez daha anladım. Günümüzde yaşadığımız kaosu başka bir ülke yaşamıyor (Amerika dahi yaşadığı ekonomik krizin psikolojik etkilerini atlatmaya başladı) ve bu kaosu kaldıracak ülke belki de bizden başka yoktur. Bunun nedenini esas olarak gazetelerde, internet sitelerinde yazarlık, televizyonlarda yorumculuk yapanların büyük bir çoğunluğunun her alanda kendilerinden başka insanlara ve kendilerinden olmayan fikirlere tahammüllerinin çok çok az olmasıdır. Çünkü biz bu güne kadar toplum olarak birbirimizi anlama gayretine hiç girmedik, acılarımızdan hiç ders çıkarmadık, sevinçlerimizi hiç doyasıya yaşayamadık. Ne zaman milli bir başarı kazansak sürekli bu işlerin böyle olmaması gerektiğini söyleyen insanlar bir yerlerde devamlı suretle sadece ve sadece eleştirdiler. İş böyle olunca ülke adına bir şeyler yapmakta gittikçe zorlaştı. Cumhuriyet tarihimizden bu yana bilimsel anlamda bir tane icadımızın olmaması gibi dünyanın en iyi beyin cerrahi olan Gazi YAŞARGİL’ i dahi ülkemizde tutamadık. Kaldı ki adını dünya bilim tarihine tabir-i caizse altın harflerle yazdıktan sonra öğrendiğimiz nice bilim adamlarımız ve bilim kadınlarımız var. Aslında sorunu teşhis etmek ve bunun tedavisini uygulamak her şey için umutlu bir gencin gözünden bakınca pekte zor görünmüyor. Yazının tamamını buraya oturtmak istemiyorum ama sözlerini yazarak dile getirme işi (yazarlık benim için biraz ağır kalıyor), belki de bunların yazıldığını konuşulduğunu görmemekten kaynaklanıyor. Husumetleri bir kenara bırakıp bu ülkeyi daha yaşanılır bir hale nasıl getirebiliriz, yıllardır bir arada yaşayan Altınovalılara ne oldu da bu gün birbirlerine düştüler bunları düşünmeye başlamalıyız. Hangi örf adet, gelenek, görenek ya da hangi dava bir bayram günü masum insanların üstüne kamyonet sürmeyi emreder. Bayramlar bizim için küslerin barışması demekti hangi şovenizm bizi bu hale getirdi, kimlerin oyununa geliyoruz. Ve bu problemlerin temelinde ne yatıyor niye kimse bunları dillendirmiyor. Bu olaya iki genç kavga etmiş sonrada ortalık karışmış, münferit olaylar, diye bakıp “kardeşliğimizi bozmaya kimsenin gücü yetmeyecektir,biz 1000 yıldır bir arada yaşıyoruz” naralarımı atacağız yoksa ne oldu da biz bu hale geldik bayram günü birbirimizi biçiyoruz diye mi bakacağız? Bence kendimize bakmalıyız neler oluyor suçlu kimdir kim kime ne yapmıştır bunları bir tarafa bırakıp kendimize çeki düzen vermeliyiz. 80 askeri darbesinden bu yana devam eden PKK olaylarında halktan hiç kimse karşı tarafa düşman gözüyle bakmadı. Olayların en hararetli dönemlerinde dahi bunlar olmamışta bu gün neler oluyor? Kim kime neyi ispat etmeye çalışıyor? Daha da derinlere inersek faşizm bizi esir almaya başlıyor diyebilir miyiz? Yeni bir maraş ve sivas yaşayabilirdik ki şansımız yaver gitti, ülkücülerin gazı alındı, kürtler evlerine hapsoldu, çocuklar okullarına, babalar işlerine gidemedi, fırınlarından ekmek alamadılar, 17 kürt dükkanı yağmalandı cenazelerini bile kaldırırken hakaretlere saldırılara maruz kaldılar. Oysa biz taziyenin cenazenin en zor gün olduğunu bilen ve düşmanımıza dahi başsağlığı dileyen bir terbiyeyle yetiştik.Bunu söylemek benim için çok acı ama maalesef ki faşizm bizi esir alıyor. Trabzon'da yaşadık benzer milliyetçiliği 2006da Diyarbakır'da yine yaşadık.

İş artık rutin bir hale geliyor, gerçekten beni üzen odur ki bunlar artık kimseyi çokta fazla şaşırtmamakla beraber pekte fazla üzmüyor. Şimdi ne oluyor bize demeliyiz yoksa çok az zaman sonra yazık oldu bize diyebiliriz.
(ŞEHİR GENELİ İNTERNET HATLARINDA YAŞANAN SORUN NEDENİYLE YAZIMI GEÇ YÜKLEDİM. HERKESTEN ÖZÜR DİLERİM.)