BİR ŞARKISIN SEN

“Bir şarksın sen” çocuklara yönelik bir şarkı yarışması. Önce seçmeler yapılıp, sonra ekran karşısında, jürinin önünde çocuklar şarkılarını söylüyorlar. Ekranların karşısındakilerin beğenileri de yarışanların derecelendirilmesinde her zaman ki gibi önemlidir.

Her ülkede olduğu gibi bizim ülkemizde de yarışma formatlı bir sürü program yapılmaktadır. Bir çoğunun patenti de başka ülkelere aittir.

Her ülkede olduğu gibi bizim ülkemizde de bu tip programlar, reyting, daha fazla reklam ve para kazanma amacı güden programlardır.

Tabii ki televizyon kanallarının kurulma amaçlarından birde para kazanmaktır. Hiçbir kanal babasının veya ülkesinin hayrına bunu yapmaz.

Buraya kadar bir sorun yok.

Ama, daha fazla reklam ve ardından kazanacağı para uğruna toplum ve insan sağlığını bozmasıdır bizim karşı çıktığımız. Hele bunlar ülkenin gelecekleri olan çocuklarsa mesele daha bir önem kazanıyor.

Çocukların acımazsızca yarıştırılması hangi eğitimli insanların onay vereceği bir iştir. Bu ülkenin psikologları; bu çocukların psikolojilerinin bozulduğunu her fırsatta söylemiyorlar mı?

Yarışmanın ilk aşamasından başlayan bir başarısızlık psikolojisi yüklenmiyor mu? iyilerini seçebilmek için, yaratılan umut kapısında kaç tane çocuk elenip, “işe yaramazsın sen” damgasını yemiyor mu?

“Kolay yoldan para kazanmak”, “şöhret olmak” umutlarıyla binlerce çocuk bu yola itilmiyor mu?

Sahnede, “iyi performans sergileme” adına, kişiliği, onuru ayaklar altına aldırılıp, “sadece kazanmaya” odaklanmış, gerekirse kazanma adına her şeyi yapabilecek bir çocuk profili yaratılmıyor mu?

Her zaman yazıp çizdiğimiz gibi medya en önemli eğitim araçlarından birisidir. Bu gerçek hiçbir zaman unutulmamalıdır. Çok izlenen bir program toplumda yansımasını bulmaktadır. İşte bundandır ki, olumlu ve olumsuz programlar toplumda etkisini hemen göstermekte, çok büyük olayların yaşanmasına neden olmaktadır.

Bir ölüm sahnesi bir çok kişinin bu sahneyi denemesine, ölümle sonuçlanan vakaların yaşanmasına yol açmaktadır.

Bu ülke cehaletten çok çekmiştir. Sanatçılığın yolu eğitimden geçmesi gerektiği aşikardır. O kadar sanatçı etiyle, tırnağıyla, yıllarını vererek bir yere gelebilmiştir. Sadece sanatta mı? Hayatın tüm alanında uzun bir sürecin sonucunda bir yerlere gelebiliyor insanlar.

Bir günde kazanılacak bir şöhret, milyonların umutsuzluğuna, mutsuzluğuna yol açtığını görmemek, görmezlikten gelmek, daha fazla para kazanmak için her şeyi yapabilecek gözü dönmüşlerin işi olabilir.

“Çocuk hakları” diye bir şey var. İş olsun diye konmamış.

 On sekiz yaşını doldurmamış her birey çocuktur.

Onların sağlık bir şekilde büyütülmesi devlet güvencesi altına alınmıştır.

Onların böyle bir yarışa sokulması ülke çocukları açısından sağlıklı değildir.

Toplum olarak bunun farkına varalım artık.

Geleceğimizi yok etmeyelim.

Onlara;

Daha bir çocuksun sen! Diyelim.