Arkadaşlık nedir? Peki ya dostluk? Nedir dostum dediğimiz insanda aradığımız özellikler? Dost olabileceğimiz gerçek bir dost gibi seveceğimiz gerçek bir dost gibi güvenebileceğimiz bir insanda ne ararız? Sevgi mi, güven mi, vefa mı, birlikte gülüp birlikte ağlayabilmek mi?

 Nedir peki gerçek dostluk kavramı? Nasıl tarif edilir? Peki, gerçek bir dosta ve gerçek bir dostluğa duyulan özlem nasıl anlatılır?

Dostluk öylesine özel bir kavramdır ki. Herkes sahip olamaz gerçek bir dosta ve herkes layık değildir dost sıfatına. Dost deyince vefa geliyor aklıma bir de hatırlanmak bazen umut etmek ve tabi güler yüz. Arada göz yaşları yeri ve zamanı geldiğinde tartışmalar, fikir ayrılıkları. Huzur, güven, mutluluk alabildiğine şefkat ve merhamet.

İşte dost. Bence bu dosttur. Bir dost başka nasıl anlatılır ki. Bir dosta duyulan özlem nasıl tarif edilir.

Bir insanın hatırladığında yüzünü gülümsetebilen, aklına güzel anılar getirebilen kaç tane dostu vardır ki. Kötü gününde yanımdaydı dediği. Sarılıp ağlayabildiği yanında bağırıp çağırabildiği, yanında ağlamaktan utanmadığı ne olursa olsun ne kabahat işlemiş olursa olsun yanımdadır o beni affeder dediği, üzüntülü anında bağrına bastığında üzüntüsünü alabildiği kaç dostu olmuştur bir insanın hayatında.

Vardır mutlaka böyle dostluklar. Dost yüreği saran duvar misalidir. Uzakta olduğunda özlenendir. Bir derdiniz olduğunda keşke burada olsaydı. Sarılıp ağlasaydım dediğinizdir dost. Dost neşeli olduğunuz da mutlu olduğunuzda sizinle birlikte mutlu olan sizinle birlikte dans edebilen, üzgün ve mutsuz olduğunuzda da sizi sessizce dinleyebilen haksız oldunuz konuda sizi kırmadan eleştirebilen ve bu eleştirilerine sizin kızmadığınız insandır dost. Yokluğunda varlığını özlediğinizdir. Telefon açıp sesini duyduğunuzda bile kendinizi mutlu ve şanslı hissettiğiniz. İyi ki böyle bir dosta sahibim diye düşündüğünüz insandır.

 Aslında dostluğun gerçek bir dostluğun tarifini yapmak öylesine zor ki. Öylesine çok açıklaması var ki dostluğun ve gerçek dost olmanın öyle çok kriteri. O kadar çok sıralayabilirim ki dost olabilmenin, dost kalabilmenin gereklerini ve gerekçelerini. Dostlarımdan dostlukla ilgili öyle çok şey öğrendim ki.

Dostluk, oturup saatlerce konuşmak, farklı fikirleri tartışmak değil. Onun ihtiyacı olduğunda sessizce onu dinleyebilmek ve teselli edebilmekmiş. O’nun la birlikte onun için ağlayabilmek ve hayata karşı güçlü olmasını sağlayabilmekmiş.

Dostluk, O'na kendimi, kendi fikirlerimi, kendi bakış açımı ispatlamaya O’nun fikrini değiştirmeye çalışmak değil.Ne kadar ters gelirse gelsin, olaya O'nun gözleri ile bakmayı denemek O’nu da anlamaya çalışmak demekmiş.

Dostluk, dostun bir yanlıştan öbür yanlışa adeta sürüklenirken, hayat ona, o kendine zarar verirken O'na dur demek ve hata yapmasını engellemeye çalışmakla bitmezmiş. Dostluk, O hata yaparken, acı çekerken ve sonucunda tecrübe kazanırken bu süreçleri onunla birlikte yaşayabilmek, çektiği acıların bir gün biteceğini, bir gün her şeyin düzeleceğine onu inandırabilmek demekmiş.

Dostluk, O'na neyin doğru olduğunu söylemek, üzerinde istediğin baskıyı kurmaya çalışmak, kendi doğrunu kabul ettirmek değil. Dostluk, O’nu kırmadan saygı ile dinleyebilmek ve sevgi ve şefkat ile onu teselli edebilmek, söylediklerini eleştirmeden anlayabilmek demekmiş...

Dostluk, O'nun duygularını hiçe sayarak, katı dürüstlük demek değilmiş. Dostluk, bazen O’nun duymak istediğini söylemek demekmiş.

Dostluk, O'nun adına karar vermek demek değilmiş. Dostluk, O’nun ne istediğini öğrenmek için çaba sarf etmek demekmiş...

Dostluk, O'nu aynı ruhun parçası gibi benimsemek değilmiş. Dostluk, O'nun tecrübesine, duygularına, düşüncelerine, kararlarına, isteklerine, hayallerine saygı gösterebilmek, farklılıklarını görebilmek demekmiş.