Çünkü sen sendin ben de ben. Böyle başlar sevgi aslında. Aşkın başlangıcında,   sende var olmayan bir özelliktir seni çeken, ya da sana benzer bir dünyadır seni ona iten. Sonrasında varolanı senin olmaya zorladığında haliyle değiştirme çabası girer işin içine.   Hep böyle başlarız sevmelere. Nitekim sevgi sözcüklerimiz de bunu ıspatlar nitelikte değil midir. “Ben senin gözlerini sevdim”, “senin konuşmana bayılıyorum”, “bakışların beni eritiyor”. Ve uzar gider. Alışkanlık oluşturan bir zaman girdiğinde araya, artık seni eriten bakışların seni eskisi kadar eritmediğinin farkına varırsın. Peki değişen nedir? Bakışlar yine aynıdır aslında,   demiyorum, çünkü aslında değişen bakışlar olmuştur. O bakışlar artık sevgilinken sana gönderdiği bakışlar değil, sen olduktan sonraki bakışlardır aslında. Yani kısacası “ben”leşen bakışlardır.

Ünlü Eski Yunan çağı Filozofu Aristoteles bu yüzden sevgiyi, aşkı, dostluğu öyle bir tanıma oturtuyor ki, bu tanım her çağda geçerli olmak üzere özlü bir söz haline geliyor.

“Ben seni niye sevdim biliyor musun? Çünkü sen, sendin… ben de ben!”

Belki yağmur yüklü sokaklara aynı tatla bakmıştık, tanışmadan önce, belki aynı filmi aynı derin sarsılmalarla izlemiştik, belki aynı ezgiye aynı duygularla ağlamış, aynı hüznü yakalamıştık. Belki de sen benim üstümdeki gömleği bana yakıştırmış, ben senin üzerindeki rengi seninle özdeşleştirmiştim. Mavi benim için sendeki maviydi, ve belki de kahverengi,   senin benim üzerimde gördüğün kahverengiydi.

Ya da başka dünyaları okumuş, başka başka dillerle, başka başka dillere bakmıştık hüzünle. Farklı sevda söcükleri kurmuştuk ya da…

Ben senin beni okumalarına aşıktım belki, sen benim dizelerime… ellerini tuttuğum zamanki coşkumun nedeni hep senin sen kalacağını, düşündüğümdendi belki de. Oysa birbirimizi zehirlediğimizin farkına varmadık.

Sen beni senleştirmeye, ben seni benleştirmeye çalıştık farkında olmadan. Oysa ben zaten vardım bende, senin bende ben olarak varolmanın hiçbir anlamı olmazdı ki…sense benim sana benzememi istedin belki de farkında olmayarak. İçgüdüsel bir edim mi bu yoksa? Seni kendime katarak sesimin yükselmesi hayali mi kurmaktaydım.

Aşkın yapısal özelliği miydi yoksa bu? Değildir diyorum, aşka kara çalmayalım. İnsanın edindiği bireysel bir yetenek demek daha doğru sanki…

İnsanın genel edimi şu oldu…

Bir aşka sahipsek, o aşk benim gibi olmalı…ikimiz aynı olmalıyız!..

Ailemiz varsa tüm bireyler benzer hatta aynı olmalı!..

Oğlum varsa bana benzemeli !..

Bir coğrafyadaysak bütün insanlar aynı olmalı… ötekine yer yok!..

Oysa ben seni niye sevdim biliyor musun?

Çünkü sen sendin, ben de ben!