“Yükseklere götürüyor,

Merdivenler, ayakları...

Ben de çıkacaktım,

Temiz olsaydı; Basamakları...”

Ben gidiyorum

Daha sıcak ülkelere

Güneşin batmadığı diyarlara

Yağmurdan sonra toprağın kokusu duyulan

Şiir kokulu bahçelere

Çiçeklerin sadece saksılarda yetişmediği

Bahçelere

Siyahın beyazın değil mavinin hüküm sürdüğü ülkelere

Noktanın virgülün olmadığı cümlelere gidiyorum

Cümlelerin kelimelerden oluşmadığı hikâyelere

Kahramanın etrafında şekillenmeyen

Kahramansız romanlara gidiyorum

Tekerleğin henüz icat edilmediği zamanlara

Şairlerin ölmediği zamanlara

Ben gerçekten gidiyorum

Öyle bakmayın yüzüme

Dönüş kaygısı duymadan gidiyorum

Bire iki katmadan

Yükümü tutmadan gidiyorum

Biliyorum alışkın değilsiniz

Belki anlamsız buluyorsunuz

Bir dikili taş bırakmadınız

Yetimin ağzında diş bırakmadınız

Bu “han-ı iştiha sizin”

Yine sizin olsun

Ayağınıza dolanan bir yılan gibi

Ben ellerimi kirletmeden gidiyorum

Dağarcığım doluyken

Beyazlığıma susuz olanlara gidiyorum

Elimden “ab-ı hayat” içeceklere

Ve ellerinden “ab-ı hayat” içeceklerime gidiyorum

Ben çorak toprağın suya hasretindeyim

Hayatın köşelerinde değil içindeyim

Rüzgâra savurduğun saçlarında

Ellerinle tutamadığın düşlerindeyim

Gitmem bir kaçış değil

Bir yolculuk gerçeklere

Son bir adım atsan ulaşacağın

Kendinden kurtulmak için

Zincirlerinden

Başkalarına çok gördüğün düşlerinden

Burhan Kale