AŞK KAPISI

Aşk Dünyası kitabından...

Çoğu hareketim kendimi sana nefret ettirmek içindi.

Tek gerçeği bilmeni istiyorum. Bu yazının başı da sonu da itiraf olsun.

Bütün yollar bütün kapılar sana çıkıyor aslında. O kadar ki hecinlileri kucaklayacak kadar açık bir kapı oluşturdum göğsümde.

İtibarsız enaniyetimi senin yanında ortaya çıkardım. Şiirler yazsam da h.i.ç’im diye, benliğime azap verdim, Geda’yı Şah yaptım. Nefsimi, irin olarak çıkarırken bedenimden, sen ne kadar da kendini beğenmiş dedin çoğu zaman. Her şeyi bildiğini zannediyor filan diye düşündün. Hiçbir şey bilmediğimi bilsem de, kendimi Kaf dağına koyup, izbelerdeki hayalini izledim. Bir parça ekmek yerine ıssız dağ yaptım sana. Bir bardak su yerine gözsüz kör sundum sana…

Kullanıldığını hissettiğin zamanlarda, benden soğukluk duyarken ben senden haz aldım. İşte, gerçek sevgi buydu kanımca. Sevgilinin gözünde âşık, çakıl taşı gibi minnacıkmış. İşte o çakıl taşlarından Cebel –i Uhud yaptım sana…

Ulemaların sıratta yürüme ferahlığından daha harikulâde kapılandım yoluna, soğuğa kapalı kalbimde…

Sıcaklık vardı ceza değildi, sühunet mayhoşça yaka paça sınıyordu duyguları.

Tek tük batan kar yağmış yüreklerin gevenleri bile bahtiyar olmuş gözyaşlarımı kazıdı. Bu aşk karşısında bir daha ağlamamaya söz veren Bab-i hümayun inşa ettim gözlerime…

Deli deli aktım, bura bura kalbine tıktım kendimi. Ve ben sana altın gevenlerden yapılmış bir anahtar verdim. Senin için sonuna kadar açık duran kalbi bulduğunda kalbini açasın diye…

Acemiydim. İlk defa olmuştu. Giremeden kalbine, bütün yükümü kapının önüne indirdim. Kapanan bedenine diba giydirdim. Altın gevenlerimi unutarak diba gümüşten de olur dedin. Sözlerim dibek taşlarında feryat eden şairlerin dibacesi oldu. Bütün kapılar yüzüme kapandı. Allah’ın ondurmadığını ben nasıl yapayım dedin sadece, boyun eğeceğimi bilerek… Yine de sonuna kadar açtım gönlümü, borçtan korkmayan bezirgânlar gibi…