Yazı Boyutu : 
Berna Nalçacı
berna_is@windowslive.com
berna_is@windowslive.com
Aşk Bir Varoluştur
09 Eylül 2009 Çarşamba 21:10
Duvarın da bir sesi olabileceğine ve kaçımızın bir duvara yaslanmadan yaşayabileceğine olan inancım kısa süreli değişkenlerle akıp gidiyor ve bir türlü sabitlenemiyordu, eskilerde kalmış bir aşkın izlerini sürerken.
Çok eskilerde bir tarihte neşeli yaz günlerinden sonra gelen kış mevsiminde bir pencerenin önünde iki kişi birden kendi yollarına gitmeye hazırlanıyordu.
Yolunu hala ara sokaklarda keybettiğim evdeki son gecemdi. yarın şehre karla karışık yağmur yağacaktı ve yolunun üstü bir iz sürüşle gidecektim. Yastığımdan ayrı koyduğun başın karanlıkta, üşüyen kediler şenliğinden yorgun gelmiş bir yabancıya benziyordu. Gerçeği yanlızca gerçeği anlamaya çalışan usum hatıraları yırtarak ağır ağır düşlere kayıverdi. Gördüğüm düşte, yüzün dünyadaki tüm canlılara dönüşerek içime kan ve tuz bastırıyordu. Soluğun kulağıma esiyor ben düşü tazeliyordum. Aniden görüntüler hızla devinmeye başladı. Her devinimle dönüşüyor, irkiliyor, uyanamıyordum. Önce içimdeki acı tohumları bedenime vurdu. Büyük mavi bir ormanda kimsenin isim koyamadığı bir ağaca dönüştüm. Yüzlerce kuş üzerime çarpıyor, parçalanıyor ve kanları maviye karışıyordu. Orman bu eflatuna ölü kuşlara tanıklık ediyordu. Sonra birden bedenime kavuştum. Terliyor terledikçe eriyor ve tekrar bedenimi yitirmeye başlıyordum. Geride tuzlu bir ruh kalana dek eridim, eridim, eridim. Çalar saati kuracak gerçeklikte olduğunu anlayana dek eridim.
İskele kalkışı tekrarlıyor gündüz martıları Şubat güneşine esniyordu. 14 dakikaya sığınan bir yol üstü suskunluktuk. Kalabalığın hızını kaçışımıza ağırlıyor o bedevi yersizlikte yürüyorduk. 9 vapuru hala kendini tekrarlıyordu. Şehre yağan yağmura rağmen güverteye yürüdün. Sigaraya uzattın uzak ellerini. Sustuk. Biliyor musun? dedin. Martılar kadar olamadık.
Karşı iskele siyaha çekiyordu neşesini. Vapurdan indik. Hızlı kalabalığa hız kattık. Senin sesin miydi yoksa tüm seslerle birleşmiş bir sen miydi? sanki yıllar önceden bir abi sesiydi. Tanıdık mı bu koşuşturma diyorlardı birleşip, yavaşla!
Nefesimi içime çekip duvarla bir olana dek yaslandım. Soğuk sırtımdan bedenime akarken altgeçite doğru koşmaya başladık.
Zamanı kalabalıkların adımlarına benzetiyordun. Kalabalıklara sırnaşan altgeçit masalları, duvarları yalayan uğultuyu anlatıyordu kaldırıma konmuş çiçekçi kıza, adımsızdı. Zamansız mıydı? Sana döndü çiçekçi kız, duvara yaslan dedi ya da sola sapan bir geçit var oradan git hadi! Sırtına baktım tedirgindi. Çakılıp kalmıştın tutunduğun gerçekliğe. Küçük çiçekçi kız, geçite doğru yürüdü. İki acımasız topal devi kollarından tutup fırlattı. Yaşamın tamponları onlar gidin diyerek bize baktı. Sırtında şaşkınlık vardı. Yanına yürüdüm. İlk kez ellerimden tuttun.
Konuşan bir kedi fırladı önümüze, omuzların ürperdi. İzinliydim ve sıkıca tutuyordum seni. Özünün adımları bunlar, toprağa bas, tabanlarından kan gelene dek yürü dedi. Uzaklaştı.
Kalabalıklara yasladığın omzun, kalabalığı kavramaya çalışan ellerin boşluğa düştü titredin.
Sonra her masalı farklı anlatan 11 cüceyle karşılaştık. Kocaman bir yatakta yanyana yatıyor fakat her biri farklı düşü görüyordu. Gökkuşağını hiç sevmemiş 11 cüceydi onlar, siyah sakat bir kediyle yaşıyorlardı. Tüm elmaslarını sana verdiler. adım attın. hepsine sarıldın. Hepsine eşit aralıklarla değil içinden geldiğince. Rengini bilmediğimiz bir ışığa dönüştü herşey. Büyülü. İçinden geçerken tenimi okşadı sanki. Gözlerime gülümsedin. Burası hangi sarsıntının bittiği yer dedin. Gerçeğin varlık alanı ayaklarımın ucuna düştü. Arındı kargaşa.
Çok eskilerde bir tarihte neşeli yaz günlerinden sonra gelen kış mevsiminde bir pencerenin önünde iki kişi birden kendi yollarına gitmeye hazırlanıyordu.
Yolunu hala ara sokaklarda keybettiğim evdeki son gecemdi. yarın şehre karla karışık yağmur yağacaktı ve yolunun üstü bir iz sürüşle gidecektim. Yastığımdan ayrı koyduğun başın karanlıkta, üşüyen kediler şenliğinden yorgun gelmiş bir yabancıya benziyordu. Gerçeği yanlızca gerçeği anlamaya çalışan usum hatıraları yırtarak ağır ağır düşlere kayıverdi. Gördüğüm düşte, yüzün dünyadaki tüm canlılara dönüşerek içime kan ve tuz bastırıyordu. Soluğun kulağıma esiyor ben düşü tazeliyordum. Aniden görüntüler hızla devinmeye başladı. Her devinimle dönüşüyor, irkiliyor, uyanamıyordum. Önce içimdeki acı tohumları bedenime vurdu. Büyük mavi bir ormanda kimsenin isim koyamadığı bir ağaca dönüştüm. Yüzlerce kuş üzerime çarpıyor, parçalanıyor ve kanları maviye karışıyordu. Orman bu eflatuna ölü kuşlara tanıklık ediyordu. Sonra birden bedenime kavuştum. Terliyor terledikçe eriyor ve tekrar bedenimi yitirmeye başlıyordum. Geride tuzlu bir ruh kalana dek eridim, eridim, eridim. Çalar saati kuracak gerçeklikte olduğunu anlayana dek eridim.
İskele kalkışı tekrarlıyor gündüz martıları Şubat güneşine esniyordu. 14 dakikaya sığınan bir yol üstü suskunluktuk. Kalabalığın hızını kaçışımıza ağırlıyor o bedevi yersizlikte yürüyorduk. 9 vapuru hala kendini tekrarlıyordu. Şehre yağan yağmura rağmen güverteye yürüdün. Sigaraya uzattın uzak ellerini. Sustuk. Biliyor musun? dedin. Martılar kadar olamadık.
Karşı iskele siyaha çekiyordu neşesini. Vapurdan indik. Hızlı kalabalığa hız kattık. Senin sesin miydi yoksa tüm seslerle birleşmiş bir sen miydi? sanki yıllar önceden bir abi sesiydi. Tanıdık mı bu koşuşturma diyorlardı birleşip, yavaşla!
Nefesimi içime çekip duvarla bir olana dek yaslandım. Soğuk sırtımdan bedenime akarken altgeçite doğru koşmaya başladık.
Zamanı kalabalıkların adımlarına benzetiyordun. Kalabalıklara sırnaşan altgeçit masalları, duvarları yalayan uğultuyu anlatıyordu kaldırıma konmuş çiçekçi kıza, adımsızdı. Zamansız mıydı? Sana döndü çiçekçi kız, duvara yaslan dedi ya da sola sapan bir geçit var oradan git hadi! Sırtına baktım tedirgindi. Çakılıp kalmıştın tutunduğun gerçekliğe. Küçük çiçekçi kız, geçite doğru yürüdü. İki acımasız topal devi kollarından tutup fırlattı. Yaşamın tamponları onlar gidin diyerek bize baktı. Sırtında şaşkınlık vardı. Yanına yürüdüm. İlk kez ellerimden tuttun.
Konuşan bir kedi fırladı önümüze, omuzların ürperdi. İzinliydim ve sıkıca tutuyordum seni. Özünün adımları bunlar, toprağa bas, tabanlarından kan gelene dek yürü dedi. Uzaklaştı.
Kalabalıklara yasladığın omzun, kalabalığı kavramaya çalışan ellerin boşluğa düştü titredin.
Sonra her masalı farklı anlatan 11 cüceyle karşılaştık. Kocaman bir yatakta yanyana yatıyor fakat her biri farklı düşü görüyordu. Gökkuşağını hiç sevmemiş 11 cüceydi onlar, siyah sakat bir kediyle yaşıyorlardı. Tüm elmaslarını sana verdiler. adım attın. hepsine sarıldın. Hepsine eşit aralıklarla değil içinden geldiğince. Rengini bilmediğimiz bir ışığa dönüştü herşey. Büyülü. İçinden geçerken tenimi okşadı sanki. Gözlerime gülümsedin. Burası hangi sarsıntının bittiği yer dedin. Gerçeğin varlık alanı ayaklarımın ucuna düştü. Arındı kargaşa.
KÖŞE YAZISI YORUMLARI
Berna Nalçacı
...Hoşbulduk. Teşekkür ederim.
10 Eylül 2009 Perşembe 06:02
Çağdaş Geniş
...şiirsel bir anlatıma sahip kaleminiz gerçekten, etkilenmemek mümkün değil.rn"Gözlerime gülümsedin. Burası hangi sarsıntının bittiği yer dedin. Gerçeğin varlık alanı ayaklarımın ucuna düştü. Arındı kargaşa."
10 Eylül 2009 Perşembe 03:00
Cihan MERDANOĞLU
...Aramıza Hoşgeldiniz...
09 Eylül 2009 Çarşamba 21:36
YAZARIN DİĞER YAZILARI
ANKET
