Ve bugünde

yarında

gülümse

Gülümse ki

soyut alfebesi hüznün

Dile gelsin,

Gülümse ki

Yarınlar ışığıyla doğsun

Samimi gülücükler sabahından…

Hala gülümseyişten yanayım, gülümseyişlerinizden. Ruhlarımızı karartan onca karanlık tünellerin yol başlarında, zaten sessizce bekleyişlerimiz değil mi ki bize susmayı, duyarsızlaşmayı dayayan.

Aynı anda, nefes almakta bile zorlandığımız dakika aralarında, umutlarımızı teker teker elimizden alırken  yüzümüze de arsızca sırıtan zaman. Ve aynı zaman değil mi ki yaşanamayanlarımızı da hiçe sayıp hızla, hızla akan.

İlkbaharın lirik kokusuyla başlıyor yeni gün, içimize derince çeksek  çiçeğe durmuş ağaçların taze, dingin kokusunu. Direncini de baharın.    Hala vazgeçmeden gülümsemelerden yanayım bahar coşkusuyla.. Toprak, umut mu solunan. Birde seçim arifesinin meraklı bekleyişi arkasındaki gürültü, hesapları tutmak zorunda olan politikacılarından. Oy un içindeki oy larımızı oylayalım   bakalım sandıklarda, sonuçta ne çıkacak ki sandıktan. Ama elbet birgün herkes anlayacak, kimdir kimlerdir gündüzlerimi de ıssız gece gibi karartan…

İşte tamda bu yüzden “sil baştan başlamak gerek bazen, hayatı sıfırlamak”…