İnfilak eden bir yürekten arta kalan toz yığınıdır şiir. ''Yüreği yanmayan şair olamaz''sözünü okuduğum zaman her yüreği yananında şair olamayacağını anlamıştım.Çocuktum ve biliyordum benimle büyüdü şiir. Oysa çocuk kalsın istemiştim içimde.Bu arzum derinleştikçe,sanki bana inat o olgunlaştırdı beni.Biliyordum ne önce ne sonra beni dinlemeyecekti.Hangi şair yüreğindekileri yazabildi ki ben yazayım diye düşündüm hep...Şu kanaate vardım ki;hiçbir şair yüreğindeki külü kağıda serpememiş,yazılanlar ise sadece yangından çıkan duman. Ne demektir şiir? Şair kime denir? Kaç kez sorduysam bu soruyu kendime cevabı kocaman bir HİÇ olmuştur.Şunu öğrendim neticede şiir sonu olmayan bir sisli yol,şair ise bu yolda amaçsız yürüyen bir yolcu.Çok denedim yazmamayı ama olmadı yapamadım.Faili meçhul sevdaların failidir şiir.Belki de sesi duyulmayan tek depremdir.Yazmak aslında içimizden bir şeylerin dile gelişidir.Ruhun dil ile kardeşliği ve cesurca kağıda dökülenlerdir,yazmak bir eylemdir aslında geceye,doğan güneşe ve her yeni güne sesleniştir ve şiir aslında yazıldığında yazılamayanadır ... infilak   eden yüreğimize su serpmeyi,ve çıkan toz yığınından nefes almayı, aldığımız bu nefesle olgunlaşmayı temenni ediyorum herkese...